Tuesday, December 2, 2014

ഡെഡ് ബോഡി വൈറ്റ്

ചെന്നയിൽ ഒരിടത്ത് ഇരുപതു രൂപയ്ക്കു നല്ല വെള്ള ഷർട്ട് കിട്ടുമായിരുന്നു.ഞാനും രണ്ടെണ്ണം വാങ്ങി ഇന്റെര്വ്യുവിനു
പോവുമ്പോൾ അതിന്റെ കൂടെ ടൈ കെട്ടും. നല്ലോന്നാംതരം
ക്വാളിറ്റി .പിന്നീടു ഒരു തമിളിയൻ സുഹൃത്തിനോട് ചോദിച്ചു
എങ്ങിനെ ഇത്ര  നല്ല ഷർട്ട് ഇരുപത് രൂപയ്ക്ക് വിൽക്കാൻ കഴിയും.
അവൻ പറഞ്ഞത് മിക്കവാറും ശവങ്ങളെ നല്ല വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ഉടുപ്പിച്ചാണ് ചുടുകാട്ടിൽ കൊണ്ട് പോകുന്നത് അത് ഉടായിപ്പിൽ ചിതയിൽ വയ്ക്കും മുൻപ് അവിടുത്തെ പണിക്കാര് ഊരിയെടുത്തു വില്ക്കുന്നതാണെന്ന് .സത്യമോ മിഥ്യയോ പക്ഷെ പിന്നീട് ആ ഷർട്ട് ഇടുന്ന ദിവസം ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു ഇന്ന് "ഡെഡ് ബോഡി വൈറ്റ് " ധരിക്കാമെന്ന്.

Thursday, August 1, 2013

പലരും പലതും

യിടെയാണ് മലയാളം ചാനലുകൾ ഘാനയിൽ ഡിഷ്‌ വഴി ലഭിച്ചു തുടങ്ങിയത്.  അത് കൊണ്ട് തന്നെ മലയാളം വാക്കുകളുടെ പുതിയ ചില അർത്ഥസാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ വൈകി.പറയുമ്പോൾ നീയാരാടാ മലയാളം മുന്ഷിയോ എന്ന്  ചോദിയ്ക്കല്ലേ.  പക്ഷെ ഈയിടെ പണിക്കു പോണോ അതോ ഉമ്മൻ ചാണ്ടി രാജി വച്ചതിനു ശേഷം മതിയോ എന്നാ അട്ടർ   അങ്കലാപ്പിൽ തോഴിലില്ലെങ്കിലും കൂലിയുണ്ടെന്ന രീതിയിലുള്ള കാത്തിരുപ്പായിരുന്നു ടി വി ക്കുമുന്നിൽ. ആ കാലത്താണ് ഒന്ന് രണ്ടു പുതിയ തരം പ്രയോഗങ്ങൾ മനസ്സില് പതിഞ്ഞത് .തെറ്റയിൽ പീഡന എം എം എസ്സ് വിവാദം ഇറങ്ങിയ അന്നും സോളാർ വിവാദത്തിനിടയ്ക്കും സ്ഥിരമായി കേട്ടിരുന്ന ഒരു വാക്കാണ്‌ "നിർഭാഗ്യകരം" എന്നത് .നികേഷൊക്കെ   പാർട്ടിയിലെ മുഖ്യ പോരാളികളെ  ഈ പ്രശ്നത്തിൽ വെള്ളം കുടിപ്പിക്കാൻ  അരയും തലയും മുറുക്കി അഭിപ്രായം ആരാഞ്ഞപ്പോൾ  സ്ഥിരം കേട്ട വാക്കാണ്‌   "അത് വളരെ നിര്ഭാഗ്യകരമായി" എന്ന് പറഞ്ഞത് .സത്യത്തിൽ അവരുദ്ദേശിച്ചത് പീഡനവും അഴിമതിയും നടത്തിയതിനു ശേഷം ഈ സംഭവം പുറത്തു  അറിഞ്ഞത് നിര്ഭാഗ്യകരമായി എന്നാണ്. ഭാഗ്യം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ സംഭവം ഒറ്റ കുഞ്ഞു പോലും അറിയാതെ രക്ഷപ്പെട്ടേനെ . അതെ സർ നിര്ഭാഗ്യവാൻ മാരാണ് നിങ്ങളെ ജയിപ്പിച്ചുവിട്ട ജനങ്ങൾ . അതായതു ഇന് ഫ്യുച്ചർ വേലക്കാരിയെ കയറിപ്പിടിക്കുന്നതും കണ്ടു കൊണ്ട് വരുന്ന  ഭാര്യോടു ഭര്ത്താവിനു ഒരു വിശദീകരണം മാത്രം കൊടുത്താല മതി " തീര്ത്തും  നിര്ഭാഗ്യകരമായി പോയി".

റ്റൊരു
കലക്കൻ വാക്കാണ്‌ സാങ്കേതിക തകരാറ് ഞാടെ ചെറിയ ബുദ്ധിയിൽ തോന്നണത് ഇതിന്റെ അർഥം ടെക്നിക്കൽ ഫയിലിയർ   ഹതായത്  തികച്ചും  യന്ത്ര സാമഗ്രികൾ അല്ലെങ്കിൽ മാനുഷിക കഴിവല്ലാതെ സങ്കെതികമായുള്ള പിഴവുകൾകൊണ്ട് എന്നര്ഥം വരുന്ന ഒരു വാക്ക് . ഇതിന്റെ വളരെ വ്യാപകമായ ഉപയോഗം തന്നെ പണ്ട്  ദൂരദർശൻ കാലത്ത് സ്ഥിരം വീണാനാദവും പൊഴിച്ച് കൊണ്ട് കാണിച്ചിരുന്ന ഒരു സ്ലൈഡ് ആയിരുന്നു "സാങ്കേതിക തകരാറുകൾ മൂലം തടസം നേരിട്ടതിൽ ഖേദിക്കുന്നു " എന്നാ പ്രയോഗം. ദൂരദർശൻ  എന്നാ ഒറ്റ  ചാനെൽ പാട്ടും പടി  8:30നു ഡൽഹിക്ക്  കടക്കുന്നതിനു മുൻപ്  വരെ ചിലപ്പോൾ   ഈ സ്ലൈഡ് തുടര്ന്നിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്നിപ്പോൾ ഇടയ്ക്കും തലക്കും പുട്ടിനു പീര കണക്കെ ഇച്ചിരി കട്ടിക്ക് കിടക്കട്ടെ എന്നാ ഉദ്ദേശത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന -സാങ്കേതികമായി അദ്ദേഹത്തിന് മന്ത്രിയായി തുടരാം   , ചില  സാങ്കേതിക  കാരണങ്ങളാൽ എഴുത്ത് നിര്ത്തുന്നു , സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാൽ കുടി നിരത്തി എന്തിനധീരത സാങ്കേതിക തടസങ്ങൾ മൂലം കുഞുങ്ങൾ ഉണ്ടാകാത്ത ദമ്പതികൾ എന്ന് വരെ കേള്ക്കുന്നു ...സാങ്കേതിക തകരാറുകൾ മൂലം മൂത്രം പോകാത്തവരെ വരെ കാണേണ്ട അവസ്ഥാ വിശേഷം ഉണ്ടാകാൻ താമസം വിനാ സാധിക്കും . 

ല്പം കനമുള്ള വാക്കുകള് കൊണ്ട് അമ്മാനം ആടുന്നത് ഒരു  വിധം സംഭവം തന്നെ .പക്ഷെ വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലാവാറില്ല ഉദാഹരണത്തിനു ഡോ. എസ്‌ വേലായുധന് നായര് വിവര്ത്തനം ചെയ്ത മാർക്കേസിന്റെ ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വർഷങ്ങൾ (100 years of solitude ) എന്നാ കൃതിയുടെ ആമുഖത്തിലെ ആഷാ മേനോന്റെ വരികളാണ് ..

"സമുദാത്തമായ  ഏതൊരു  കലാസ്രിഷ്ടിയിലും സ്വപ്നത്തിന്റെ ജലാംശം കുടി കൊള്ളുന്നുണ്ട് അനുഭവങ്ങളും  ആശയങ്ങളും പുതിയ സങ്കലനങ്ങൾക്ക്  വിധേയമാകുന്നത്  ഈ കാരണ ജലത്തിലൂടെയാണ്. ഇത് നൂതനമായ തന്മാത്ര മാതൃകകൾക്ക് ജന്മമരുളുന്നു .ഒരു ദര്ശനം  വൈസദ്യം പോകുന്നത് ഇവ്വിധം തന്മാത്രകളിലൂടെയാവും .ഇതോടു കൂടി കലയിൽ സ്പര്ശനീയമല്ലാത്ത ഒരു തലം ഊറിത്തുടങ്ങുന്നു.സാധാരണേതരമായ  യാഥാര്ത്യത്തിന്റെ തലം.അഥവാ സ്ഥല കാലങ്ങളുടെ കെട്ടുകളിൽ നിന്നും മുന്നോട്ടായുന്ന ഒരു ഉച്ച്ച്റുങ്കല  മനസ്സിന്റെ  സാന്നിദ്യം നാം  അതിലറിയുന്നു.ഒരു കലാസൃഷ്ടി കളത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്  ഈ ജാകര സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയാണ്.     


ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്ന ആമുഖം എട്ടു പുറത്തോളം ഒരു പിടിയും കിട്ടാതെ  തിരിച്ചിട്ടും മറിച്ചിട്ടും വായിച്ചു ക്ഷമ നശിച്ചപ്പോൾ ഓർത്ത്പോയത് ഏതോ സിനിമയിലെ ആ മാമുക്കോയൻ ഡയലോഗാണ് ..   
 "ചങ്ങായി ഒരിച്ചിരി  പാലും പഞ്ചാരയും  ചേർത്ത് ഒന്ന് ലൈറ്റ് ആക്കിതന്നെര്ന്നെങ്കി  മനസ്സിലാക്കായിരുന്നു" .
 
പിന്കുറിപ്പ് അല്ലെങ്കിലും എനിക്ക്  ഈയിടെയായി മലയാളം തീരേ മനസിലാവുന്നില്ല    ഓണാഘോഷത്തിനു മലയാളം നോട്ടീസ് എഴുതി കൊടുത്തതിൽ കാർമികത്ത്വം     എന്ന വാക്ക് കണ്ടു  ഒരു ഹൈന്ദവ ആഘോഷത്തിലാണോടൊ   ക്രിസ്തീയ വാക്യമായ ''കാർമികത്ത്വം" എന്നുര ചെയ്തു  എന്നെ അസ്തപ്രജ്ഞനാക്കി   കഥാവശേഷനാക്കാതെ വിട്ടിട്ടു  അധികം നാളായിട്ടില്ല ..   തമിഴിലൊക്കെ  വടിവേലു പറയുന്ന പോലെ മലയാളം എങ്ക് എങ്കിറിയോ പോയിട്ടേൻ  സർ .  
                 

Tuesday, September 25, 2012

അടിമക്കണ്ണന്‍

ല്ലാവര്‍ക്കും അവരുടെ കോളേജു കാലത്ത് അഭിനയിച്ച ഒരു നാടകത്തെ കുറിച്ച് ചില ഓര്‍മ്മകള്‍ കാണുമല്ലോ അത് പോലെ ഒന്നാണ് ഗുരുവായൂര്‍ ശ്രീകൃഷ്ണ കോളേജിലെഎന്റെ അവസാനവര്‍ഷ ഡിഗ്രീ കാലഘട്ടം.കോളേജു ഡേ അടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍ ഇത്തവണ എല്ലാ പരിപാടികള്‍ക്കും പേരുകൊടുക്കണമെന്നു ഞങ്ങളെല്ലാം തീരുമാനിച്ചു.പേരൊക്കെ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തെങ്കിലും അവസാന നാളുകളിലാണ്‌ അല്പം ഗൗരവ്നസ്സ് വന്നത്.പരിപാടികളില്‍ ഒരെണ്ണം സംഘഗാനമാണ്.പൊതുവില്‍ ഈ വിഭാഗത്തില്‍ മത്സരം കുറവാണെന്ന അറിവാണ് ഇതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചത്.ജോഷിക്ക് സാക്ഷരത ക്ലാസ്സില്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ഒരു ഗാനമാണ്,
"പഞ്ചവാദ്യ മുഖരിതം...ഹരിത ഭരിത കേരളം...."
അതിടയ്ക്കും തലക്കും പ്രാക്ടീസൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.അല്പസ്വല്പം പാടാനറിയുന്ന സജീവാണ് ഇതിനൊരു ട്യുണൊക്കെ ഒപ്പിച്ചത്.എന്നാല്‍ ഒരു വഴിക്കും ഞങ്ങള്‍ ഒന്‍പതുപേര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഒരേ ശ്രുതിയില്‍ പാടാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.ഒരുത്തന്‍ ശ്രുതി പിടിക്കുമ്പോ മറ്റവന്‍ ടെമ്പോ വിടും, രാഗം പന്ത് വരാളിയെങ്കില്‍ താളം ചടപട എന്ന ലൈനിലാണ് കാര്യങ്ങള്‍.ജൂസ് കുടിക്കാന്‍ സ്ട്രോ പോലും,വേണ്ടാത്ത മൂക്കനെ പോലെ മൂക്കുള്ള മുനീറിനോട്,ഇതീന്നെങ്കിലും മാറി നിക്കടാന്നു പറഞ്ഞതിന് അവന്‍ എന്റെ തൊണ്ടയ്ക്കാണ്‌ പിടിച്ചു പൊക്കിയത്.യൂസ്ലെസ്സ് ബെഗ്ഗര്‍! ഒരാളേം ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റില്ല,അവസാന ചാന്‍സാണ് എല്ലാവർക്കും സ്റ്റേജില്‍ കയറണം.അതൊരു വഴിക്ക് നടക്കുന്നു.

റ്റൊരിനം നാടകമാണ്.അന്ന് കാലത്ത് ആധുനിക നാടകങ്ങളുടെ സീസ്സണായിരുന്നു.അതായത് ഒേരേഴുപേര്‍ മുണ്ട് ഒരു മാതിരികോണാന്‍ പോലെ ഉടുത്തു സ്റ്റേജിൽ ബാക്ക്സ്ട്രീറ്റ് ബോയ്സ് ജാടയില്‍ ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തവരെ പൊലെ തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും വിദൂരതയിലേക്കും നോക്കി നില്‍ക്കും.പെട്ടെന്ന് ഒരുത്തന്‍ സ്റ്റേജിൻറ്റെ നടുവിലേക്ക് ചാടി പറയും,"എനിക്ക് വിശക്കുന്നു".പിന്നെ മൗനം.(പണ്ടൊരു ടീം നാടകത്തില്‍ മൗനം എന്നെഴുതിയത് അതെ പോലെ സ്റ്റേജില്‍ പറഞ്ഞ കഥ ഓര്‍ക്കുമല്ലോ?!)തുടര്‍ന്ന് എല്ലാവരും അവനെ വലംവയ്ക്കും.എന്നിട്ട് താളത്തില്‍ രണ്ടു ചുവടു വയ്ക്കും പിന്നെ ഒന്നിച്ചു പറയും,"നമുക്കൊരുമിച്ചു വിശക്കാം".ഇത്തരം നാടകങ്ങൾ‍ക്കാണ് അന്ന് ഡിമാൻഡ്‌.മാത്രവുമല്ല ഈ മാതിരി നാടകങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിച്ചാല്‍,എന്തോ നമുക്ക് കാര്യമായി മനസ്സിലാവാത്ത സംഭവമാണെന്ന് കരുതി ഒരു വിധം കുരുത്തം കെട്ടവനൊന്നും കൂവാനോ ഇടങ്ങേറുണ്ടാക്കാനോ വരില്ല.കൂടാതെ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഇടയിലാകെ നമ്മുടെ സ്റ്റാറ്റസ്സേ മാറും.ബുദ്ധിയും വിവരവുമുള്ള കലാകാരനായി അറിയപ്പെടാം എന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തത് "പ്രോമിത്ഥിയൂസ് വീണ്ടും" എന്ന റോമന്‍ നാടകമാണ്.

കുന്നത്തൂര് പഞ്ചായത്ത് വായനശാലയില്‍,ആരും തുറന്നു നോക്കാതെ, കൂനനും കൂറയും വര്‍ഷങ്ങളോളം മേഞ്ഞു നടന്നത് കൊണ്ട് പല പേജുകളും നശിച്ച നിലയിലാണ് ഞങ്ങളതു കണ്ടെത്തതിയത്.അത് ഞങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു വിഷയവുമല്ല.അത്തരം പേജുകളും സീനുകളും ഞങ്ങള്‍ ആദ്യമേ കീറിക്കളഞ്ഞു പുസ്തകം മെനയാക്കി.മൊത്തം നാടകവും വായിച്ച് ഒരുപിടിയും കിട്ടാതെ അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങി പരസ്പരം നോക്കിയ ഞാനും സജീവും "യുറേക്കാ""യുറേക്കാ" എന്ന് വായുവിലെക്കെടുത്തു ചാടി ആഹ്ലാദം പ്രകടിപ്പിച്ചു.ഇത് തന്നെ നമ്മുടെ നാടകം.ഈ നാടകത്തിന്റെ ഗുണഗണങ്ങള്‍ എന്താണെന്ന് വച്ചാല്‍,പ്രോമിത്ഥിയൂസ് ആരാണെന്നോ ഇതിന്റെ വിഷയമെന്താണെന്നോ കോളേജിലെ പത്ത് ശതമാനം പോലും വരാത്ത ഐ .സി യു കേസുകള്‍ക്കെ അറിവുണ്ടാവുളളു.രണ്ടാമതായി ആധുനിക നാടകമായതു കൊണ്ട് എല്ലാവരും ഓരോ കാവിമുണ്ട്‌ മാത്രം ഉടുത്താല്‍ ‍മതി.മൂന്നാമത് നല്ലസ്സല്‍ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത ഡയലോഗുകള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്,ബോംബര്‍ വിമാനങ്ങള്‍ പോലെ ഓരോ ഡയലോഗുകളും പ്രേക്ഷകന്റെ തിരുമണ്ടയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ പിടികൊടുക്കാതെ പറന്നു പോകണം.'കല്പിതഭൂമിയിലെ അഗ്നിനാളങ്ങള്‍ നെഞ്ചിലേക്കേറ്റു വാങ്ങുവാന്‍ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഊഷരത മുഴുവന്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി പ്രോമിത്ഥിയൂസ് നീ വന്നു ചേരൂ'എന്നൊക്കെ കാണാപ്പാഠ൦ പഠിക്കാന്‍ ഉപയോഗിച്ച ബുദ്ധി വല്ല ലീ ഷാറ്റ്ലിയർ പ്രിൻസിപ്പിളും പഠിക്കാന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍.... ങേ..ലീ ഷാറ്റ്ലിയർആരാന്നോ...ആ ...ആര്‍ക്കറിയാം.

മ്മള്‍‍ ഒരു നാടകമവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾഅതിന്റെ മുഖ്യ അജണ്ട പിരിവാണല്ലോ.ഞങ്ങള്‍ നേതാക്കള്‍ പൊതുവേ പിരിവിടാറില്ല.അതിനൊക്കെ ക്ലാസ്സിലെ പെണ്‍കുട്ടികളാണ് ശരണം.എല്ലാത്തിൻറ്റെ കയ്യീന്നും അന്‍പതും നാല്പതും ഒക്കെ വാങ്ങി മൊത്തം അഞ്ഞൂറ് രൂപയൊപ്പിച്ചു.(അന്ന് ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്‍പതു ആണ്‍പിള്ളേരും കൃത്യം ഒന്‍പതുപെൺപിള്ളേരും മാത്രം).

കോളേജിനു മുന്നിലെ ഖാദറിക്കാന്റെ കടേന്നു ഇഡ്ഡലിയും വടയും സുഖിയനുമൊക്കെ കഴിച്ച്‌ നാടകമടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസ മിക്കവാറും തീര്‍ന്നു.കുറ്റം പറയാന്‍ പറ്റില്ല അതുപോലത്തെ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത ഡയലോഗുകളു൦ പറഞ്ഞു,കുട്ടികള് റൈറ്റ് ഓര്‍ റോങ്ങു കളിക്കണ പോലത്തെ ചുവടും വച്ചാല്‍ ആരായാലും തളര്‍ന്നു പോകും.ഒരു ദിവസം റിഹേഴ്സലൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കോളേജിനടുത്തെ അരികന്നിയൂര് സ്റ്റോപ്പില്‍നിന്നും ബസ്സില്‍ കയറിയത് പോലും ആ ചുവടു വയ്പ്പിലായിപ്പോയി .പക്ഷെ, ഡ്രൈവർ ആള് കലാബോധമില്ലാത്ത കണ്ട്രി ആയതു കൊണ്ട് അവന്‍ ബസ്സെടുത്തതും ഞാന്‍ പ്രോമിത്ഥിയൂസ് കുത്തി വീണതും ഒരുമിച്ചായിപ്പോയി.

ങ്ങൾ നാടകത്തിലൊക്കെ പേര് കൊടുത്തു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ കെമിസ്ട്രി ഡിപ്പാർട്ടുമെൻറ്റ് മൊത്തം അത്ഭുതപ്പെട്ടു.പണ്ട് മൂന്നാറില് കാറ്റാടി യന്ത്രം വെച്ച് കരണ്ടുത്പാദിപ്പിക്കാന്‍ വന്ന ഉദൃോഗസ്ഥരോട് നാട്ടുകാര്,'അല്ലെങ്കിലേ ഇവിടെ കനത്ത കാറ്റാണ് ഇനി ഈ കാറ്റാടിയും കൂടി കറക്കി കൊടുംകാറ്റു ഉണ്ടാക്കാനുള്ള പുറപ്പാടാണോ?'എന്ന് ചോദിച്ചപോലെ,അല്ലെങ്കിലേ നിന്നെയൊക്കെകൊണ്ട് ഈ ഡിപ്പാർട്ടുമെൻറ്റിന് നാണക്കേടാണ് ഇനി നീയൊക്കെ അവിടേംകൂടി പരത്തണോടെ'എന്ന പുച്ഛം.ലാബില്‍ ഹൈഡ്രജന്‍ സള്‍ഫൈറ്റ് തീര്‍ന്നെങ്ങാനും പോയാലോ എന്ന് പേടിച്ചു ചീഞ്ഞ മുട്ടയുടെ മണം തന്റെ വായില്‍ നിന്നും ഉത്പാദിപ്പിക്കാന്‍ സദാ സമയവും വായില്‍ ശംഭുവും തിരുകി നടക്കുന്ന അറ്റെന്‍ടെര്‍ ശശാങ്കന്‍ ചേട്ടനൊക്കെയാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന ക്രിട്ടിക് റോഷന്മാര്.

നാടകവും സംഘഗാനവും ഒരേ ദിവസമായിരുന്നു.സംഘഗാനത്തിന് പേരു കൊടുത്തവരുടെ ലിസ്റ്റു പരിശോദിച്ചപ്പോള്‍ വെറും ആറു പേര്.ഞങ്ങളുടെ മന്നസ്സില്‍ ഒരു ആശ്വാസത്തിന്റെ വെളിച്ച ഗോപുരം മിന്നി..കൊള്ളാം!!വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത ഓഡിറ്റോറിയത്തിലാണ് മത്സരം.നേരായ വഴിയില്‍ ഹാളില്‍ കയറി പരിചയമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പൂര്‍വികരെപോലെ,കതകില്ലാത്ത ജനാലയിലൂടെ ചാടിക്കയറി എത്തിനോക്കി.കോളേജിലെ പ്രമുഖ പാട്ടുകാരന് ‍കുറച്ചു പെൺകുട്ടികളുമൊത്ത് ഒരു ഗാനമാലപിക്കുന്നു.നല്ല ഈണത്തില്‍ നല്ല ഹാർമണിയില്‍.അവന്‍ പാടുന്ന വരികളുടെ ബാക്കി,പെണ്‍കുട്ടികള്‍ പാടുന്നു.ആകെമൊത്തം ഒരു ജുഗല്‍ബന്ദി,എല്ലാവരും ലയിച്ചിരിക്കുകയാണ്.അടുത്തത് ഞങ്ങളുടെ ഊഴമാണ്.ഞാന്‍ സജീവിനെനോക്കുന്നു സജീവ്‌ എന്നെ നോക്കുന്നു,ബാക്കി ഏഴുപേരും ഞങ്ങള്‍ ഇരുവരെയും നോക്കുന്നു.ഒരുമിച്ചു പറയുന്നു,മുങ്ങാം...
പൊങ്ങുന്നത് നാടകം നടക്കുന്ന ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ‍.എത്ര നാടകങ്ങള്‍ ഉണ്ടെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ ഇരുപത്തിയാറെണ്ണം,എല്ലാ എരണം കെട്ടവനും ഇപ്രാവശ്യം നാടകത്തിനു പേര് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.ചിലപ്പോള്‍ നാലോ അഞ്ചോ നാടകങ്ങള്‍-'ഒരു കൊലയുടെ അന്ത്യം','മാതൃഭൂമിക്ക് വേണ്ടി','ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്','ചെമ്പില്‍ ജോണ്',ടൈപ്പ് ഉടായിപ്പ് നാടകങ്ങളാവാം.എന്നാല്‍ ബാക്കി ഇരുപതെണ്ണമെങ്കിലും ഹെവി വെയിറ്റ് കലാകാരന്മാരുടെ നാടകങ്ങളാണ്.ഞങ്ങളുടെ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ എട്ടാണ്‌.വേണോ വേണ്ടയോ എന്നാലോചിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോഴേക്കും ഫൈനല്‍ കെമസ്ട്റിക്കാര്‍ സംഘഗാനമത്സരത്തില്‍ പങ്കെടുത്തില്ല എന്ന വിവരം പാട്ടായിരിക്കുന്നു,ഇവര് വെറുതെ അലമ്പുണ്ടാക്കാന്‍ എല്ലായിടത്തും പേര് കൊടുത്തതാണെന്ന ഒരഭ്യൂഹം ഉയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ചില രാഷ്ട്രീയ സുഹൃത്തുക്കളെ പിടിച്ചു ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ പതിനെട്ടാക്കി.ഇനിവേണം മേയ്ക്കപ്പ് തുടങ്ങാന്‍.കുറെ കാവിമുണ്ട് മാത്രമേ ഞങ്ങള്‍ പ്രോപ്പായി കൊണ്ട് വന്നിട്ടുള്ളു.മുന്‍ തീരുമാനപ്രകാരം വിഗ്ഗും താടിയും മീശയും കൊണ്ടുവരേണ്ട സതീഷ്‌ കാലുമാറി.ഉണ്ടായിരുന്ന അഞ്ഞൂറില്‍ ഇനി ബാക്കി നാല്‍പ്പതു രൂപയുണ്ട്.പിരിവൊക്കെ നടത്തി നാടകം നടത്തിയില്ലെങ്കില്‍ മോശമാണ്.രണ്ടും കല്പിച്ചു തയ്യാറെടുപ്പുതുടങ്ങി.

തീഷ്‌ തൊട്ടപ്പുറത്തെ ഹാര്‍ഡ്‌വെയര്‍ കടയില്‍നിന്നും ഒരുകുപ്പി പശ വാങ്ങിവന്നു.പിന്നെ കുറേ കരിയും ഒപ്പിച്ചു.ന്നൊക്കെ മുടി പിന്നിലേക്ക്‌ നീട്ടിവലര്‍ത്തുന്ന പങ്ക് സ്റ്റൈലാണ് പിറകിലെ പങ്കില്‍ നിന്നും മുടി വെട്ടിയെടുത്തു.മുഖത്ത് പശപുരട്ടി മുടി നിരനിരയായി ഒട്ടിച്ചു വച്ചു.എല്ലാവർക്കും താടിയും മീശയുമായി.
നാടകം നമ്പര്‍ പതിനാറായപ്പോള്‍ ചിലര്‍ ഞങ്ങളോട് കെഞ്ചി 'ഞങ്ങള്‍ ഒരു ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ മുന്‍പ് ചെയ്തോട്ടെ'.അമ്പതു രൂപയ്ക്ക് ചെലവു ചെയ്‌താല്‍ നമ്പര്‍ തരാമെന്നു ഞങ്ങളേറ്റു.(ഏറ്റവും ഒടുവില്‍ നടത്തിയാല്‍ അത്രയും കുറച്ചു കൂവലും ബഹളവുമല്ലേ ഉണ്ടാവൂ)അങ്ങിനെ ഉന്തിത്തള്ളി ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ ഇരുപത്തൊന്നു വരെ എത്തിച്ചു.അപ്പോഴേക്കും സമയം വൈകിട്ട് നാലുമണിയായി.ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെ തിരക്ക് കുറയുന്നത് കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ക്ക് സന്തോഷവും കാര്യമായി പ്ലാന്‍ ചെയ്തവര്‍ക്ക് വിഷമവുമായി.ഞങ്ങളുടെ ചെസ്റ്റ് നമ്പര്‍ അറുപതു രൂപയ്ക്ക് ഒരു ടീം വന്നു ചോദിച്ചു.വീണ്ടും മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി കമ്മറ്റിയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഒരംഗം പ്രശ്നമുണ്ടാക്കി,'ഇനി മാറ്റാന്‍ പറ്റില്ല അടുത്തത് നിങ്ങളുടെ ഊഴമാണ്'.

വേദിയില്‍ കയറുമ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് മൂപ്പനായി അഭിനയിക്കുന്ന ജോഷിയെ കാണാനില്ല. ആകെ ബഹളമായി.കോളേജു ഡേ എന്നൊക്കെയാണ് പേരെങ്കിലും സംഗതി ആ വര്‍ഷത്തെ മുഴുവന്‍ പരിഭവംസും തല്ലി കോംബ്ലിമെന്റ്സ് ആക്കാനുള്ള ഒരു വേദി കൂടിയാണ്. അതോ മേയ്ക്കപ്പിട്ടതോടെ കമലഹസ്സനെപ്പോലെ കഥാപാത്രമായി മാറി വല്ല കാട്ടിലെക്കും പോയോ.! പറങ്കിമാവിന്‍ കാട് കടന്നു വേലിയും ചാടിയാല്‍ എത്തുന്ന കള്ള് ‌ഷാപ്പില് വരെ അന്വേഷണം നീണ്ടു...
അപ്പോഴാണ് അവിടെയിരുന്നു


"ചക്ഷുക്ഷമാം രണാങ്കണത്തിൽ
നൃപനാം മനുഷ്യന്‍ മരിക്കുന്നു
നിമ്നോനതമാം മാനസ പങ്കുരത്തില്‍ ..."

എന്ന തന്റെ ആദ്യ കവിതാ സമാഹാരം കൂലി പണിക്കാരേം ചെത്ത്‌ തൊഴിലാളികളേം കേള്‍പ്പിച്ചു അതിലെ കട്ടിക്കുള്ള വാക്കുകളുടെ അര്‍ത്ഥതലങ്ങള്‍ ‍വര്‍ണിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജോഷിയെ കിട്ടിയത്.ഞങ്ങൾ വന്നപ്പോളാണ് അവര്‍ക്ക് ആശ്വാസമായത്,അവർ സന്തോഷസമേതം അവനെ ഞങ്ങളെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.സംഭവം മറ്റൊന്നുമല്ല സ്റ്റേജ്ഫിയര്‍ തീര്‍ക്കാനാണ് പോലും,കള്ള ബ്രൂട്ടസ്.


ന്തായാലും നാടകം തുടങ്ങി.ഞാനും സജീവും ചേര്‍ന്നുള്ള ആദ്യത്തെ സീന്‍ വലിയ തരക്കേടില്ലാതെ കഴിഞ്ഞു.ഞാന്‍ അടിമയും സജീവ്‌ എന്നെ കുരുതികൊടുക്കാന്‍ പോകുന്ന ദുഃര്‍മന്ത്രവാദിയുമാണ്.സജീവിന്റെ കഥാപാത്രത്തിനു ചെയ്തിരിക്കുന്ന മേയ്ക്കപ്പ് കണ്ടാല്‍ ചിരിക്കാതെ ഒരു ഡയലോഗ് പോലും പറയാന്‍ പറ്റില്ല.എഴുപതുകളിലെ കൃതാവും ഊശാന്‍ താടിയും മീശയുമൊക്കെയായി....എന്റെ സഹാറാ മരുഭൂമി പോലത്തെ മുഖത്ത് കുറ്റിത്താടി.ഏതായാലും അടുത്ത സീനില്‍ ജോഷിയും സതീശുമാണ്.അവര്‍ അഭിനയിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റേജിനടുത്തുനിന്നു പ്രോമ്പ്റ്റ് ചെയ്യും.പിന്നത്തെ സീനില്‍ ഞാനും സജീവും വീണ്ടും.അപ്പോള്‍ ജോഷിയാണ് പ്രോമ്പ്റ്റര്‍.

ച്ചമുതല്‍ ഒന്നും കഴിക്കാത്തതുകൊണ്ട് എമണ്ടന്‍ ഡയലോഗൊന്നും വായില്‍ നിന്നും പുറത്ത് വരുന്നില്ല.പ്രതീക്ഷിച്ചതുതന്നെസംഭവിച്ചു,ഒരിടത്തുവച്ച് സജീവ്‌ ഡയലോഗ് മറന്നു.അവന്‍ മറന്നതോടെ ഞാനും അടുത്തതിന്റെ തുടക്കം മറന്നു.അവന്‍ അന്തം വിട്ടു എന്നെ നോക്കി ഞാന്‍ ബോധം കേടുമാറ് അവനേം.കാണികളും ജട്ജുകളും അന്തവും കുന്തവുമറിയാതെ ഞങ്ങളെ ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കിയിരിക്കുന്നു.ഭൂമി അതിന്റെ അച്ചു തണ്ടില്‍ ഒരുനിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നതുപോലെ.പ്രോമ്പ്ടു ചെയ്യേണ്ട ജോഷി സെക്കണ്ട് ബി എസ്സിയിലെ പ്രവീണയെ നോക്കി മിഴിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.ആ ടൈമിൽ ആ വേളയില്‍ സജീവ്‌ തനതു നാടകത്തിന്റെ സ്റ്റെപ്പു വച്ച് എന്റെ ചെവിക്കടുത്തു വന്നു പറഞ്ഞു,നമുക്ക് രണ്ടുറൗണ്ട് നടക്കാം!!സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്ത ഞാനും അവനെ അനുഗമിച്ചു.പ്രവീണയില്‍ നിന്ന് ജോഷി തിരിച്ചു വരുന്നത് വരെ അത് തുടര്‍ന്നു.ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന ജോഷി എവിടുന്നോ ഒരു ഡയലോഗ് പ്രോമ്പ്റ്റ് ചെയ്തു,അത് വച്ചു ഞങ്ങള്‍ പിടിച്ചു കയറി.

ന്റെ അടിമ കഥാപാത്രത്തെ ചവുട്ടി ഞെരിച്ചു കൊല്ലാന്‍ കൊണ്ട് പോകുന്ന ഒരു സീനുണ്ട്.അത് മറന്ന സജീവിന്റെ നേര്‍ക്ക്‌ ഞാന്‍,കൊണ്ട് പോയി കൊല്ലെടാ എന്ന രീതിയിൽ കൈ ഉയര്‍ത്തുകയായിരുന്നു.എന്റെ കയ്യിലെ കെട്ട് അഴിക്കാന്‍ കഴിയാതെ വില്ലനായ ജോഷിമൂപ്പന്‍ വിയര്‍ത്തു.ജോഷിയെ നായകനായ സതീഷ്‌ അടിക്കുന്ന സീനില്‍ വായ്‌ നോക്കിനിന്നതിന്റെ മുഴുവന്‍ ദേഷ്യത്തിലും കനത്ത ചവിട്ടു കൊടുത്തു.
നാടകം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇതെല്ലം പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായത്‌.മുഖം ചുളുചുളുന്നനെ ചൊറിയുന്നു.കഴുകിയിട്ടൊന്നും ഒട്ടിപ്പിടിച്ച രോമങ്ങള്‍ വിട്ടു പോവുന്നില്ല.അന്ന് ടി.വി.യില്‍ വന്നിരുന്ന-മരക്കഷണങ്ങള്‍ ഒട്ടിച്ചുചേർത്ത് ഒരു വശത്ത് ആനയും മറുവശത്ത് കുറെ തടിയന്മാരും നിന്ന്:- "ആഞ്ഞു വലിക്കൂ...ഹൈലസ്സ...നീട്ടിവലിക്കൂ...ഹൈലസ്സ...മനസ്സിലാക്കുന്നേയില്ല!! ഇത് ഫെവികോള്‍ കൊണ്ട് ഒട്ടിച്ചതാണ് ആന വലിച്ചാലും ഇളകാത്ത ഉറപ്പ്".എന്ന പഞ്ച് ലൈന്‍ സത്യമായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങള്‍ അന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

തൊന്നു കളഞ്ഞു തന്നാല്‍ ഗുരുവായൂര്‍ നടയുടെ പരിസരത്തെവിടെയെങ്കിലും തെണ്ടി നടന്നു സെറ്റ്സാരിയുടുത്ത് വരുന്ന പെണ്‍കിടാങ്ങളെ വായ്നോക്കാമായിരുന്നു.എന്റെ മൂന്നു വര്‍ഷത്തെ കലാലയ ജീവിതത്തില്‍ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ ഇരുന്നതിനേക്കാള്‍ ആ പരിസരത്തായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.പക്ഷെ പഠിച്ചപണി പതിനെട്ടു പയറ്റിയിട്ടും രോമങ്ങള്‍ വിട്ടുപോവുന്നില്ല.വെളിച്ചെണ്ണ പുരട്ടി,മണ്ണെണ്ണ പുരട്ടി,നോ രക്ഷ.ചിലര് ഗുരുവായൂരപ്പന് നേർച്ചനേര്‍ന്നു പക്ഷെ എന്തോ ഇതൊരു രോമ കേസായതുകൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു മൂപ്പരും മൈന്‍ഡ് ചെയ്തില്ല.അവസാനം ഗില്ലെറ്റിന്റെ റേസര്‍ വാങ്ങി ഷേവ് ചെയ്തു നോക്കി.കുറച്ചൊക്കെപോയി,പക്ഷെ മുഖം അപ്പോഴേക്കും ചോരപൊടിഞ്ഞു ഫുട്ബോൾപോലെ വീര്‍ത്തു...നീറ്റലും പുകച്ചിലും...അപ്പോഴും ചില രോമങ്ങള്‍ പോരുന്നില്ല.

സമയം കൊണ്ട് ബാക്കി അഞ്ചാറു നാടകങ്ങള്‍കൂടി തീര്‍ന്നു.ഞങ്ങള്‍ പെട്ടിയും പ്രമാണവുമൊക്കെയായി പോവാൻവേണ്ടി പടിക്കലെത്തിയപ്പോഴാണ് അനൗൺസ്മെൻറ്,നാടകമത്സരം ഒന്നാം സ്ഥാനം സെക്കന്റ് ബി.എ.ഹിസ്ടറി,രണ്ടാം സ്ഥാനം...പിന്നെ എന്റെ പട്ടി കേള്‍ക്കും,മൂന്നാം സ്ഥാനം ഫൈനല്‍ ബി.എസ്സി.കെമസ്ട്രി.ആ മത്തങ്ങാ മുഖം ഒന്ന് കൂടി വികസിക്കുമാറ് അന്തം വിട്ടു നിന്നത് മാത്രം ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.കലാഭവന്‍ മണി സമ്മാനം കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണ് ബോധം കെട്ടതെങ്കില്‍ സമ്മാനം കിട്ടിയതറിഞ്ഞു ബോധം കേട്ട ഒരേ ഒരു ടീം ഞങ്ങളായിരിക്കും.

ടുത്ത ദിവസം കോളേജില്‍ വന്നപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്,ഞങ്ങളുടെ നാടകത്തിന് രണ്ടാം സ്ഥാനം തരുന്നതിനു രണ്ടു ജട്ജുമാര്‍ ശക്തമായിവാദിച്ചെന്നും എന്നാല്‍ കോസ്ട്യൂമിലെ പിഴവുകൊണ്ടാണ് അത് നഷ്ടമായതെന്നും.ഞാനും സജീവും അഭിനയിച്ച രംഗങ്ങളായിരുന്നത്രേ ഏറ്റവും മികച്ചത്!അവരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല,ഒരു ഡയലോഗ് പോലും കിട്ടാതെ സ്റ്റേജില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ലോകത്തെ എല്ലാ ഭാവങ്ങളും മുഖത്ത് വന്നു മറയും.
O.T
ന്നിപ്പോള്‍ കാലം എല്ലാവരെയും നാടുകടത്തി.ആണ്‍കുട്ടികളില്‍ ഏഴു പേരും ഇന്ന് ദുബായില്‍.നാടുവിട്ടു പോവില്ലെന്ന് ശഠിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍ ഒടുവില്‍ ഭൂഖണ്ടമേ വിട്ടു.എന്തോ അറം പറ്റിയതാണോ എന്നറിയില്ല,അടിമയായി അഭിനയിച്ച ഞാന്‍ അടിമക്കണ്ണന്മാരുടെ നാടായ ആഫ്രിക്കയില്‍ ഒരു ദ്ദേശീയന്റെ സ്ഥാപനത്തില്‍ അടിമയായി ജീവിക്കുന്നു.

Saturday, June 2, 2012

ബുര്‍ക്കിനോ ഫാസോ

ഘാനയിലേക്ക് വരുവാന്‍ ഡിസ് അബാബ വഴി വരണം എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ അഡിഡാസ് കമ്പനിയുടെ ആസ്ഥാനമുള്ള നഗരമെന്നു നിരീച്ച മണ്ടനാണ് ഞാന്‍ .അതുപോലെ തന്നെ ഇത്രയും വര്‍ഷങ്ങളില്‍   ഞാന്‍ ബുര്‍ക്കിനോ ഫാസോ എന്ന രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചു കേട്ടിട്ടേയില്ല.അവിടേക്ക് പോവാന്‍ ഒരവസരം ഒത്തുവന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സുഹൃത്തുക്കളോട്  'വന്‍  ടൂ ത്രീ' എന്ന ചിത്രത്തിലെ വില്ലനെ പോലെ 'ബുര്‍ക്കിനോസ് ആന്‍ഡ്‌ ഫാസോസ്' പോവുന്നു എന്നും അല്പം പൊങ്ങച്ചം ഇറക്കിയതാണ്.എന്നാല്‍ പോകുന്നതിനു ഒരാഴ്ച്ചമുന്പു തൊട്ട് ബുര്‍ക്കിനയില്‍ കലാപം തുടങ്ങി.ഈജിപ്തിലെ കലാപം കൊടിയിങ്ങുകയും ലിബിയയില്‍ കലാപം കൊടുമ്പിരിക്കൊള്ളുകയും ചെയ്തിരുന്ന രണ്ടായിരത്തിപതിനൊന്നു ഏപ്രില്‍ മാസത്തിലായിരുന്നു അത്.എന്നാല്‍ പോവാനുള്ള ആദ്യത്തെ അവസരം തട്ടിത്തെറിപ്പിക്കാന്‍ എന്റെയുള്ളിലെ സാഹസികന്‍ തീരെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.സുഹൃത്തുക്കള്‍ പലരും എതിര്‍ത്തെങ്കിലും പോകാന്‍ തന്നെ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. 


പുരോഗതിയില്‍ പിന്നോക്കം നില്‍ക്കുന്ന,ലോകത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ രാജ്യമാണ് ബുര്‍ക്കിനോ ഫാസോ.ഫ്രെഞ്ചാണ് സംസാര ഭാഷ.1987ൽ സ്വന്തം സുഹൃത്തിനെ വധിച്ച് അധികാരമേറ്റ കംപോറെയാണ് ഇരുപത്തഞ്ചുവര്‍ഷമായി രാജ്യം ഭരിച്ച്ച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.അതും മിലിട്ടറി 'കൂ'യിലൂടെ.ആഫ്രിക്കയില്‍ പ്രസിഡൻറ് വധവും മിലിട്ടറി അട്ടിമറിയും ഒന്നും പുതുമയല്ല.എങ്കിലും 2011 മെയ്യില്‍ ഈ പ്രസിഡൻറിനെ മാറ്റുന്നത് ലോകം ഉറ്റു നോക്കുന്ന അവസരത്തിലാണ് ഞാന്‍ ആദ്യമായി ബുര്‍ക്കിനയിലേക്ക് യാത്രതിരിച്ച്ചത്.


ഘാനബോർഡറിൽ എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഫ്രെഞ്ച് ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ വളരെ ഹാര്‍ദ്ദമായി വരവേല്‍ക്കുകയും തങ്ങളുടെ രാജ്യത്തേക്ക് സ്വാഗതമരുളുകയും ചെയ്തു.മിലിട്ടറി കൊള്ളയും ഏഴോളം പേര്‍ കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്ത കാലമായിരുന്നു.എങ്കിലും ആ ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ തങ്ങളുടെ രാജ്യ തലസ്ഥാനത്ത് യാതൊരു വിധ പ്രശ്നങ്ങളും ഇല്ലെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഉറപ്പു നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.പക്ഷെ യാത്ര തീര്‍ത്തും വെറുതെയായി എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ..വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയായപ്പോഴേക്കും കർഫ്യൂ തുടങ്ങുകയായി.ഒരു ബിയറുപോലും കിട്ടാതെ വലഞ്ഞുപോയി.അതിനു ശേഷം മൂന്നുവട്ടം പോയെങ്കിലും ഒന്നുമെഴുതാന്‍
തോന്നാത്തത് കാര്യമായി ചുറ്റിക്കറങ്ങാന്‍ സാധിചില്ലെന്നതുകൊണ്ടാണ്.മാത്രമല്ല അവിടെ അത്യാവശ്യം തിരക്ക് പിടിച്ച പണിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഏതായാലും ഇച്ചിരി ചിത്രങ്ങളും വിവരണവും താഴെ.



      
  പുരോഗതിയില്‍ താഴെ നിന്നും മൂന്നാം സ്ഥാനമാണെങ്കിലും റോഡുകള്‍ കണ്ണാടി പോലെ വെട്ടിത്തിങ്ങുന്നവ


ലസ്ഥാന നഗരിയില്‍ അത്യാവശ്യം ഫ്ലൈ ഓവറുകളും ബഹുനില കെട്ടിടങ്ങളുമുണ്ട്. 


 

 വീടുകള്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു തരത്തിലും ഭംഗി കുറച്ചിട്ടില്ല.മണ്ണുപൊത്തിയുണ്ടാക്കിയ വീടുകളില്‍        കരികൊണ്ടുള്ള മനോഹരമായ ചിത്രപ്പണികള്‍ കാണാം.

   വാഗഡുഗു  എത്തുന്ന വഴിക്കിരുവശവും 'ഷിയാ ബട്ടര്‍ ' മരങ്ങള്‍ കാണാം.ഇവ പല സൌന്ദര്യ വര്‍ദ്ധക വസ്തുക്കളിലും ഉപയോഗിക്കുന്നു.ഇവിടെ പല ഇന്ത്യാക്കാരും ഷിയാ ബട്ടര്‍ കയറ്റി അയക്കുന്ന കച്ച്ച്ചവടക്കാരാണ്.ഇതിനെക്കുറിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ :-മുന്‍പ് ഞാന്‍ ജോലിചെയ്തിരുന്ന ഒരു കമ്പനിയുടെ,വരണ്ടച്ചര്‍മ്മത്തിനുള്ള ക്രീമിന് മുടിഞ്ഞ വിലയായിരുന്നു.അന്ന് അതിന്റെ കാരണമായി വൈദ്യന്മാരോട് മൊഴിഞ്ഞിരുന്നത് ,'അതില്‍ ആഫ്രിക്കയില്‍ നിന്നും ഇറക്കുമതി ചെയ്ത ഷിയാ ബട്ടറുണ്ട്,പണ്ട് ക്ളിയോപാട്രപോലും ഷിയാ ബട്ടറുപയോഗിച്ച്ചാണ്  സൌന്ദര്യം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്‌ 'എന്നെല്ലാമാണ്.എന്നാല്‍ ആരും പരിപാലിക്കാതെ,നമ്മുടെ നാട്ടില്‍

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റപ്പപോലെ സുലഭമായ ഒരു വസ്തുവാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഇപ്പോഴാണ്
സാധിച്ചത്.ഇതിന്റെ കായ പച്ചയായും കറിവച്ചും ഭക്ഷ്യ യോഗ്യമാണെന്നും മനസ്സിലായി.കൂടാതെ ഇതില്‍ നിന്നും എടുക്കുന്ന എണ്ണയും ഇവര്‍ പാകത്തിനുപയോഗിക്കുന്നു
    ബൈക്കുകൾ ഒരുപാട് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമാണ്.അവയ്ക്ക് സഞ്ചരിക്കാന്‍ പ്രത്യേകം
സൈഡ് വേകളുണ്ട് എന്തുമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെയാണ് അവര്‍ ട്രാഫിക് നിയമങ്ങള്‍ പാലിച്ചു വാഹനങ്ങള്‍ ഓടിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടതാണ്. 
    വെസ്റ്റാഫ്രിക്കയിലെ, ഏറ്റവും വലിയ മിനാരങ്ങളുള്ള പള്ളികളില്‍ ഒന്നാണ് വഗസുഗുവിലെ സെന്‍ട്രല്‍ മോസ്ക്. അതിനു പിന്നിലെ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കോലാനട്ടുകളുടെ ഗംഭീര വ്യാപാരം നടക്കുന്നു.പ്രമാണിമാര്‍ക്ക് ചുമ്മാ ചവച്ചു നടക്കാന്‍ മാത്രമല്ല,വിവാഹം, പേരിടല്‍ ,മരണാനന്തര ചടങ്ങുകള്‍ എന്നീ അവസരങ്ങളില്‍ സമ്മാനിക്കാനുള്ള (കാഴ്ചവയ്ക്കാനുള്ള ) ഉപഹാരം കൂടിയാണിത്.
കോല ഒന്നെടുത്തു ചവച്ചു നോക്കി.നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പച്ച അടയ്ക്കയുടെ സ്വാദ്.(കൊക്കക്കോള 
എന്നാല്‍ കൊക്കൊയുടെയും കോലാനട്ടിന്റെയും സമ്മിശ്രമായ രുചിഭേമാണെന്നു ഗൂഗിളാന്‍ പറഞ്ഞുതന്നു.)  

ഫ്രീഡംസ്ക്വയർ -വിശിഷ്ടാവസരങ്ങളില്‍ പ്രസിഡൻറ് രാജ്യത്തെ അഭിസംഭോധന ചെയ്യുന്ന മൈതാനം. 
      ഴയ ഫ്രെഞ്ച് സംസ്കാരം പരിപൂർണ്ണമായും വിട്ടു പോയിട്ടില്ല വാഗഡുഗുവില്‍ നിന്ന്.ആര്‍ഭാടപൂര്‍ണ്ണമായ ഡിസ്ക്കോത്തെക്കുകളും നിശാ ക്ളബ്ബുകളും കാസിനോകളും ബുര്‍ക്കിനയിലെ രാത്രി ജീവിതം കൊണ്ടാടുന്നുണ്ട്.     
കാര്യങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയായാലും ഈ യാത്രകളെല്ലാം ഉദര നിമിത്തമായതിനാല്‍ ഭക്ഷണത്തെ കുറിച്ചു കൂടി പറയട്ടെ.ഇവിടെ രൂപയ്ക്ക് മൂല്യം കുറവായതിനാല്‍ എല്ലാ വിലകളും ആയിരത്തിലാണ്.ആയിരം സിഫ :-ഏകദേശം നൂറ്റിപ്പന്ത്രണ്ട് രൂപ.രണ്ടായിരം മൂവായിരം സിഫയ്ക്ക് കുഞ്ഞു ഹോട്ടലുകളില്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.
ഒരു ഹോട്ടല്‍ ദൃശ്യം 
ഘാനയില്‍ പൊതുവേ അരിയാഹാരം
റികൂട്ടിക്കഴിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഇല്ല.കപ്പയും നേന്ത്രക്കായും കാച്ചിലുമെല്ലാം പുഴുങ്ങി ഉരലില്‍ (mortar)ഇടിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ഫുഫു,ചോളം രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം വെള്ളത്തില്‍ കുതിര്‍ത്ത് പൊടിച്ച്  (അപ്പോഴേക്കും പുളിച്ച്ചിട്ടുണ്ടാവും)വെള്ളം ചേര്‍ത്ത് അടുപ്പില്‍ വച്ച് കുറുക്കി ഉരുട്ടിയെടുക്കുന്ന ബങ്കു ഇവയാണ് പ്രധാന ഭക്ഷണം.പിന്നെ ഫ്രൈഡ്റൈസ് സുലഭമായി കിട്ടുന്നതിനാല്‍ അതുകഴിച്ച്‌ കഴിച്ച്‌ കണ്ണെല്ലാം
ചീനക്ക
ണ്ണുളായി എന്ന് പറയാം.ഭാഗ്യത്തിന് ഇവിടെ ചോറും കറികളും കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം അടക്കാനായില്ല.മാത്രമല്ല കറികളില്‍ ഉരുളക്കിഴങ്ങും ഉള്ളിയും സുലഭം. 
                                                                         ചോറ് 
                                                             ചോറും കോഴിക്കറിയും. 
രുച്ചയ്ക്ക്  വ്യത്യസ്തമായതെന്തെങ്കിലും കഴിക്കാമെന്ന് കരുതി മെനുവില്‍ കണ്ട ഉസ് ഉസ്  ഓർഡർ ചെയ്തു.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ ഒന്നാന്തരം ഉപ്പുമാവ്!!കൂട്ടിനു ചിക്കന്‍ പൊരിച്ചതും ബീഫ് കറിയും...യമ്മി...      

Monday, March 5, 2012

കേരളത്തില്‍ എത്ര റെപ്പായിമാര്‍



കദേശം നാലര വര്‍ഷത്തോളം ഞാനൊരു മെഡിക്കല്‍ റെപ്പായിരുന്നു.അതിനുശേഷമാണ് ഓന്ത് മൂത്ത് ഉടുമ്പാകുന്നതുപോലെ 'ഡാമേജരും', 'റീജ്യണല്‍ ഡാമേജരും'ഒക്കെ ആവുന്നത്.ആദ്യ പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കൊല്ലത്ത്. അവിടെ വിക്ടോറിയാ ഗവൺമെന്റ്റ് ആശുപത്രിയില്‍ പുത്തന്‍ ലെതര്‍ മണക്കുന്ന മെഡിക്കല്‍ ബാഗില്‍ സാമ്പിളുകള്‍ അടുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്റെ അരുകില്‍ വന്ന് ഒരു അമ്മച്ചി ചോദിച്ചു,'പിള്ളേ നേരം സന്ധ്യയായല്ല് ,ഇത് വരെ ഒരു മരുന്നും വിറ്റില്ലേ?'അതിലെ നര്‍മ്മം ഓര്‍ത്തു ചിരിയും അവരുടെ കണ്ണിലെ കനിവിന്റെ നനവോര്‍ത്ത് നൊമ്പരവും അനുഭവിച്ചു, പിറവി സിനിമയില്‍ പ്രേംജി ചിരിച്ചപോലെ പകുതി ഹാസ്യവും മറുപകുതി ശോകവും പകര്‍ത്തി ചിരിച്ചുനിന്നതെ ഓര്‍മ്മയുള്ളൂ.അന്നും ഇന്നും പൊതുവേ ജനത്തിനു മെഡിക്കല്‍ റെപ്പിന്റെ ജോലിയെക്കുറിച്ച് ഇതിലതികം വിജ്ഞാനം വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അത്ര ഉറപ്പില്ല.ഇന്നും മിക്കവര്‍ക്കും അറിയുന്ന ഒരു മരുന്ന് കമ്പനി " ഗ്ളാസ്കോ " ആവാനേ തരമുള്ളൂ.

കൊല്ലത്തൊക്കെ പറയണത് 'എടേ നീയും റപ്പായിയായോടെയ്?ഡേയ് ഇപ്പം ചുമ്മാ ഒരു കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞാല്‍ കൊള്ളണത് , റപ്പിനാണ് ',എന്നൊക്കെ എന്തെല്ലാം തമാശകള്‍ .പൊതുവില്‍ റപ്പായികള്‍ക്ക് തൊഴില്‍ നിലവാരം കുറവാണ്.അതിനു വളം വയ്ക്കാന്‍ മലയാളത്തില്‍ കുറെ സിനിമകുളും വന്നു.'അയലത്തെ അദ്ദേഹം','കൌതുക വാര്‍ത്തകള്‍ ','ധനം','പ്രശ്നം ഗുരുതരം'...മിക്കവാറും എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും മെഡിക്കല്‍ റെപ്പ് വെറും ഊള.മദ്യപാനി,നഴ്സുമാരെ കറക്കുന്നവന്‍ ,വാചകമടിവീരന്‍ ,ഉളുപ്പില്ലാത്ത്തവന്‍ .....! എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും അല്പമെങ്കിലും ഈ തൊഴിലിനോട് ആത്മാര്‍ഥമായ സമീപനം കാണിച്ച ചിത്രം ബാലചന്ദ്രമേനോന്‍ സംവിധാനം ചെയ്ത'പ്രശ്നം ഗുരുതരം'ആണ്.അത്യാവശ്യം കാര്യ ഗൌരവത്തോടെ ഈ തൊഴില്‍ ചെയ്യുന്നവരോട് ചര്‍ച്ചചെയ്തായിരിക്കും മേനോന്‍ ഈ ചിത്രം എടുത്തത്. അപ്പൊ മേനന് ഇമ്മട വക ഒരു "റോയല്‍ സല്യൂട്ട്".    

കൊല്ലം കടപ്പാക്കടയിലെ ലോഡ്ജില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് അവിടെ സഹായിയായുണ്ടായിരുന്ന മുരുകന്‍ സാമ്പിള്‍ മരുന്ന് വരുമ്പോള്‍ ഓരോന്നെടുത്തു വയ്കുംമ്പോഴും    അതിന്റെ ഉപയോഗങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കും.വയറു വേദനയുടെ മരുന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അഞ്ചു മിനിട്ട് കഴിയുമ്പോഴേക്കും വാതിലില്‍ മുട്ട് കേള്‍ക്കാം.'അണ്ണോ വയറു വേദനിക്കണ്,ആ മരുന്ന് താ അണ്ണോ'.പിന്നീട് മിക്കവാറും മരുന്നുകള്‍ വന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഗര്‍ഭിണികള്‍ക്കുള്ളതാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാണ് ,അവന്റെ ഈ എക്സസീവ് ഡ്രഗ്ഗ് ഇന്‍ടേക്ക് ഫോബിയാക്ക്‌ ഞങ്ങള്‍ തടയിട്ടിരുന്നത് .റെപ്പിന്റെ കയ്യിലെ മരുന്നുകള്‍ക്ക് വീര്യം കൂടുമെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്‌.മരുന്ന് കഴിച്ചു ഗര്‍ഭണനാകെണ്ടെന്നു കരുതിയാവണം അവന്‍ അവിടെ അധികം ചുറ്റിക്കറങ്ങാറില്ല.(ഈ ഐഡിയക്ക് കടപ്പാടും ഒരു ഡോക്ടര്‍ക്കാണ് പുള്ളി മെഡിസിനു പഠിക്കുമ്പോള്‍ അതാതു കാലത്ത് പഠിക്കുന്ന രോഗ ലക്ഷണങ്ങള്‍ തനിക്കുള്ളതായി തോന്നുമായിരുന്നു പോലും ആകെ ഒരു ആശ്വാസം പ്രേഗ്നന്‍സിയെ കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു) .
    
കാര്യങ്ങളെന്തൊക്കെയായാലും മനേജര്‍ ആയപ്പോഴാണ് ഒരുകാര്യം തീര്‍ത്തും ബോധ്യപ്പെട്ടത് :-ഭൂമിമലയാളത്തില്‍ റെപ്പാകാന്‍ ആളെ കിട്ടുക എളുപ്പമല്ല!!നാട്ടില്‍ തൊഴില്‍ കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഗള്‍ഫിലേക്ക് പോയത് എന്നൊക്കെ പറയുന്നവരോട് കലശലായ വിരോധം തോന്നിയതും ആ കാലത്താണ്.എത്രയെത്ര കോളേജുകള്‍ കയറിയിറങ്ങി...ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ കുട്ടികളുടെ നമ്പരും അഡ്രസ്സുമെല്ലാം വാങ്ങി,റെപ്പവുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ അവന്റെ പുഞ്ഞം..എങ്കിലും അങ്ങനെ പുഞ്ഞം കാണിച്ച എത്രയോ പേരെ, പിന്നീട് ഈ ജോലിയുടെ ഗുണങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി പല കമ്പനികളിലും വലിയ നിലകളില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ സന്തോഷമുണ്ട്.എങ്കിലും സ്വന്തം പെങ്ങള്‍ക്ക് വിവാഹാലോചനയുമായി വരുന്നത് റെപ്പാണെങ്കില്‍ ആരും ഒന്ന് മടിക്കും.വെറും ഗ്രാജ്വേറ്റിനും ഇരുപതിനായിരം രൂപ വരെ സ്ടാര്‍ട്ടിംഗ് സാലറി കിട്ടുന്ന ചുരുക്കം ചില ജോലികളില്‍ ഒന്നാണിത്.അല്പം തന്റേടവും ചലഞ്ചിങ്ങായ ടാര്‍ഗെറ്റുകള്‍ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള അഭിവാഞ്ജയും ഉണ്ടെങ്കില്‍ ആര്‍ക്കും ഇതിലേക്കിറങ്ങാം.

റഞ്ഞു പറഞ്ഞു ഇതൊരു റപ്പായി പുരാണം ആയി മാറിയെങ്കിലും റപ്പായിരുന്നപ്പോഴത്തെ ഒന്ന് രണ്ടനുഭവങ്ങള്‍ കൂടി വിവരിക്കണമെന്നുണ്ട്. 

തൊണ്ണൂറുകളുടെ അവസാനത്തില്‍ ഞാന്‍ ജോലിചെയ്തിരുന്നത് ഒരു വമ്പന്‍ മള്‍ട്ടി നാഷണല്‍ ഔഷധ കമ്പനിയിലായിരുന്നു.ഈ കാലയളവില്‍ മാർക്കറ്റിൽ ഹെപ്പറൈറ്റിസ് ബി വാക്സിൻ ലഭ്യമായിരുന്നെങ്കിലും സാധാരണ ജനങ്ങൾ ഈ രോഗത്തെക്കുറിച്ചോ വാക്സിനെകുറിച്ചോ ബോധവാന്മാരായിരുന്നില്ല.വര്‍ഷങ്ങളോളം നീണ്ടു നിന്ന പൊതു വിജ്ഞാന പരിപാടികളിലൂടെ ജനം ഈ വാക്സിനെ കുറിച്ചും സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും തങ്ങള്‍ക്കും വാക്സിനെടുക്കുന്നതിന്റെ ഗുണഗണങ്ങളെ കുറിച്ചും അറിഞ്ഞുവരുന്ന കാലം.പക്ഷെ ഈ കാലഘട്ടത്തില്‍ തന്നെ ചില ഇന്ത്യന്‍ കമ്പനികള്‍ ഈ വാക്സിന്‍ ഉത്പാദിപ്പിക്കുകയും മാര്‍ക്കറ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു.എന്നാല്‍ ആശുപത്രികളിലും ഡോക്ടര്‍മാരുടെ മനസ്സിലും കയറിക്കൂടാന്‍ താമസിക്കുന്നതിനാല്‍ മരുന്ന് വില്പനയ്ക്ക് മറ്റൊരു കളം കൂടി ആരംഭിക്കപ്പെട്ടു.അന്ന് ഐ എ പിയുടെ ഗയ്ട്ലൈന്‍സിലോ സര്‍ക്കാര്‍ കമ്പത്സറി വാക്സിനേഷന്‍ പ്രോഗ്രാമുകളിലോ ഹെപ്പറ്റൈറ്റിസ് ബി ഉള്‍പ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനങ്ങളെ നേരിട്ട് ഈ രോഗത്തെ കുറിച്ച് പ്രബുദ്ധരാക്കുന്നതിനും അതിനുള്ള കുത്തിവയ്പ്പുകള്‍ നല്‍കുന്നതിനും വന്‍ ക്യാമ്പുകള്‍ രൂപപ്പെടുകയും ചെയ്തു. 

രു ഭംഗിവാക്കിന് മെഡിക്കല്‍ റെപ്പുകള്‍ കമ്പനികളുടെ അംബാസിഡർമാരാണെന്ന് പറയുകയും കോള്‍മയിര്‍ കൊള്ളിക്കുകയും ഒക്കെ ചെയ്യുമെങ്കിലും യഥാതഥയില്‍ ടാര്‍ഗറ്റ് അച്ചീവ്‌ ചെയ്യുക എന്നത് തന്നെയാണ് സെയില്‍സ്മാന്‍ കാറ്റഗറിയില്‍ വരുന്ന ഇവരുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.ഡെമോക്ളിസ്സിന്റെ വാളുപോലെ തലക്കുമുകളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ടാര്‍ഗെട്റ്റ് ഷീറ്റുകളില്‍ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന് വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ അലക്കിത്തെച്ച്ച്ച ഷര്‍ട്ടുമിട്ട് ടൈയുംകെട്ടി തേരാപാരാ അലയുന്നത്.ഇത്തരം ക്യാമ്പുകള്‍ ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം എന്റെ ഏരിയയിലും എതിര്‍ കമ്പനികള്‍ നടത്തിയപ്പോള്‍ ഇതൊരു കലക്കന്‍ ഐഡിയയാണല്ലോ എന്നെനിക്കും തോന്നി.ഒരു മാസത്തെ ടാര്‍ഗെട്റ്റ് ഒറ്റയടിക്ക് എത്തിക്കാം. അതായത് അത്രയും തെണ്ടലും   ടെന്‍ഷനും കുറയ്ക്കാം
സാധാരണ പൌരസമിതികളാണ് ക്യാമ്പുകള്‍ നടത്തുന്നത്.എഴുപതു രൂപയ്ക്കും നൂറു രൂപയ്ക്കുമെല്ലാം വാക്സിന്‍ നല്‍കിയിരുന്നു.ഇതിലോരല്പം പണം,നടത്തുന്ന സമിതിക്ക് കിട്ടുമെന്ന് മാത്രമല്ല നാട്ടിലൊരു ക്യാമ്പ്‌ നടത്തിയെന്ന ഖ്യാതിയും അല്പസ്വല്പം ആളാവലും എല്ലാം നടക്കും.ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരത്തില്‍ ഞാനും ഈ ആകര്‍ഷണത്തില്‍ വീഴുകയും ഒന്നുരണ്ടു ക്യാമ്പുകള്‍ സംഘടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.സാധാരണ ഗതിയില്‍ ടാര്‍ഗറ്റ് ഷീറ്റ് തരുന്നത് വരെ,'വീ ഹാവ് റ്റു ഡൂ ഇറ്റ്'എന്ന് പറയുകയും ടാര്‍ഗറ്റ് ഏക്‌സപ്റ്റ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ 'ഐ ഡോൺട് നോ ഹൗ ..ബട്ട്‌ യൂ ഹാവ് ററു ഡൂ ഇറ്റെന്നും'പറയുന്ന വര്‍ഗ്ഗമാണ് മാനേജര്‍മാര്‍.എന്നാല്‍ ഉള്ളത് പറയണമല്ലോ എന്റെ മാനേജര്‍ തീര്‍ത്തും മാന്യനായിരുന്നു.ഇത്തരം ക്യാമ്പുകള്‍ വളരെ സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടുമൊക്കെയേ ചെയ്യാവൂ എന്നും ലയന്‍സ്, റോട്ടറി എന്നീ സംഘടനകള്‍ നടത്തുന്ന ക്യാമ്പുകള്‍ക്ക് മുൻഗണന കൊടുക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം എന്നും ഉപദേശിച്ചിരുന്നു.എന്നാല്‍ ചെറുപ്പത്തിന്റെ തിളപ്പിലും ആവേശത്തിലും കോമ്പറ്റിറ്റിവ് കമ്പനികള്‍ നടത്തുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ക്യാമ്പുകള്‍ ചെയ്യണമെന്ന വാശിയിലും ഞാന്‍ പല ക്യാമ്പുകളും നടത്തി.അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതിനിടക്ക്,എനിക്ക് നല്ല പരിചയമുള്ള ഒരു ഫാര്‍മസിസ്റ്റ് അവരുടെ നാട്ടില്‍ ഒരു മഞ്ഞപ്പിത്തം കുത്തിവയ്പ് ക്യാമ്പ്‌ നടത്താന്‍ എന്നെ സമീപിച്ചു.അപ്പോഴേക്കും എനിക്ക് ഇതെല്ലം നടത്തി നല്ല പരിചയമായിരുന്നു.മാത്രമല്ല തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ പ്രസിദ്ധരായ ചില ഡോക്ടര്‍മാരുടെ പ്രോത്സാഹനവുമുണ്ടായിരുന്നു.ക്യാമ്പ് നടത്തുന്നിടത്തേക്ക്  ചില ഡോക്ടര്‍മാരെയും നഴ്സുമാരെയും സംഘടിപ്പിച്ചു തന്ന്‌ അവര്‍ സഹായിച്ചിരുന്നു. 

പറഞ്ഞസ്ഥലം തിരുവനന്തപുരതതുനിന്ന് ഏകദേശം അൻപത്തഞ്ചു കിലോമീറ്റർ ദൂരെ ഒരു തീരദേശത്താണ്,വലിയതുറ.'*സ്ഥലം അത്ര മെച്ചമല്ല ശ്രദ്ധി്ക്കണം എന്ന മാനേജറുടെ വാക്കുകൾ ഞാനത്രയ്ക്ക് കാര്യമായെടുത്തില്ല.അന്നേ ദിവസം,സ്ഥിരം വരാറുള്ള പ്രഗദ്ഭനായ ഡോക്ടർക്ക് വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല,പകരക്കാരനായി ഹൗസ്സർജൻസി ചെയ്യുന്ന ഒരു എംബിബിഎസ്സ് ഡോക്ടറെയാണ് ലഭിച്ചത്.ചെറുപ്പക്കാരനായ ആ ഡോക്ടറും ഞാനും വളരെ ജോളിയായി അവിടെ എത്തുകയും നഴ്സുമാരും സന്നാഹങ്ങളും മറ്റു തയ്യാറെടുപ്പുകളും എല്ലാം വേണ്ടവിധമല്ലേ എന്ന് പരിശോധിക്കുകയും ചെയ്തു.അവിടുത്തെ ഒരു സ്കൂളിൽ വച്ചാണ് ക്യാമ്പ്.ആളുകൾക്ക് പണമടയ്ക്കാനുള്ള കൗണ്ടറും കുത്തിവയ്പെടുക്കാൻ മറ്റൊരു മുറിയും എല്ലാം സജ്ജമാക്കിക്കഴിഞ്ഞു.അംഗങ്ങൾക്കു വേണ്ട ഉച്ചഭക്ഷണവും മററും ഓർഡർ ചെയ്തു.രാവിലെമുതൽ അത്യാവശ്യം നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. 

രാള്‍ക്ക് ഇത്രരൂപയെന്ന കണക്കില്‍ ഒരു പ്രത്യേക സംഖ്യ സംഘടനയ്ക്കാണ്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ നീണ്ട ക്യൂ കണ്ട് സംഘാടകര്‍ വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.കൂടാതെ മള്‍ട്ടി     ഡോസില്‍ നിന്ന് വാക്സിനെടുക്കുമ്പോള്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ബോട്ടിലില്‍ നിന്നും കൂടുതല്‍ പേര്‍ക്ക് കൊടുക്കാം,ആ ലാഭവും സംഘടനയ്ക്കെടുക്കം.നോട്ടീസ് വിതരണം നടത്തിയതിന്റെയും അനൌന്‍സ്മെന്റ് നടത്തിയതിന്റെയും എല്ലാം ഫലം കാണുന്നതില്‍ അവര്‍ പരസ്പരം അഭിനന്ദിച്ചു.

വാക്സിന്‍ കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന മുറിയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍ .പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്നു കുറച്ചു ബഹളം കേട്ടു.നീണ്ട ക്യൂവില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ തമ്മില്‍ പ്രശ്നം ഉണ്ടാവുന്നത് സര്‍വ്വസാധാരണയാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാര്യമാക്കിയില്ല.എന്നാല്‍ ബഹളം കൂടുന്നത് കണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയ ഞാന്‍ കാണുന്നത് ഡോക്ടര്‍ അജിത്തിനെ കോളറില്‍ പിടിച്ചു തള്ളുന്നതും ജനക്കൂട്ടം നാലുഭാഗത്ത്‌ നിന്നും ഇടിക്കാന്‍ വരുന്നതും!ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കും ആരവങ്ങള്‍ക്കും ഇടയില്‍ നിന്നും ഇത്രയും മനസ്സിലായി:-വാക്സിന്‍ എടുത്ത ഒരുകുഞ്ഞിനു കണ്ണ് കാണുന്നില്ല?ഓടി കോലായിലെത്തിയ ഞാന്‍ കാണുന്നത് മൂന്നരവയസ്സുള്ള ഒരാങ്കുട്ടി!!,തിരക്കിനും ബഹളത്തിനുമിടയില്‍ നിന്നും പറിഞ്ഞു വന്ന്‌ ഡോക്ടര്‍ അവനെ പരിശോദിക്കുകയും തന്റെ പേന അവനു മുന്നില്‍ വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു.ആ കുഞ്ഞു നിലത്തിരുന്നു പേന തപ്പുന്നത് കണ്ടതേ എനിക്കോര്‍മ്മയുള്ളൂ,കണ്ണില്‍ ഇരുട്ട് കയറുന്നത് പോലുള്ള ഒരു തോന്നലുണ്ടായതും ഒരുപാട് കരങ്ങള്‍ എന്നെ ഉയര്‍ത്തിയെടുത്തതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു.നീയിനി ഇവിടെനിന്നു പോവില്ലെട എന്ന ആക്രോശത്തോടൊപ്പം ഒരു പഴം തുണി കേട്ട് പോലെ എന്നെ ഒരു ക്ളാസ്സ് റൂമില്‍ എറിഞ്ഞു കതകടച്ച്ചു.
ഡോക്ടറെ മര്‍ദ്ദിക്കുന്നതിന്റെയും കുട്ടിയുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ ഉറക്കെ കരയുന്നതിന്റെയും ശബ്ദം അകത്ത്കേള്‍ക്കാം.സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ അന്തസ്തബ്ദനായി,(കട. ഷാജികുമാര്‍) ) സ്ഥലകാല ബോധം വീണ്ടെടുക്കാന്‍ പോലും സമയമെടുത്തു.ഞാനും കൂടി ഉള്‍പ്പെട്ടു നടത്തുന്ന ഒരു ക്യാമ്പില്‍ ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ കാഴ്ച്ചനഷ്ടപ്പെടുന്നതിലുള്ള മനോവ്യാദി സിരകളെ തെനീച്ചക്കൂടിളകിയപോലെ ആക്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ജനാല തുറന്ന് ഇരുട്ടില്‍ പമ്മിയിരിക്കുന്ന എന്റെ നേരെ നികൃഷ്ട വാക്കുകളുടെ കൂരമ്പുതിര്‍ത്തു.ഇരുട്ടില്‍ കൂനിക്കൂടിയിരുന്ന എനിക്കല്‍പ്പം ആശ്വാസം ഓടുപൊട്ടിയ മേല്ക്കൂരയില്‍നിന്നും ഉതിരുന്ന വെളിച്ചത്തിന്റെ വെള്ളി ദണ്ടുകള്‍ മാത്രം .അതും നോക്കി നിമിഷങ്ങള്‍ എണ്ണി.ജനാല തുറന്നുള്ള തെറിവിളികളില്‍ നിന്നും ഒന്ന് രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലായി,ഒന്ന് ഡോക്ടര്‍ ഒരു കാറ് വിളിച്ചു ആ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.രണ്ട്‌ ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞതിനുശേഷം പല രക്ഷിതാക്കളും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കും കണ്ണ് കാണുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു വന്ന്‌ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.സാധാരണ ഗതിയില്‍ വാക്സിന്‍ എടുക്കുമ്പോള്‍ അനാഫിലാറ്റിക്ക്  റിയാക്ഷന്‍  അതായത് ആന്റിജെന്‍  ആന്റിബോഡി റിയാക്ഷന്‍ ഉണ്ടാവുകയും ചിലര്‍ ബോധം കേട്ടു വീഴുകയും തളരുകയും ചെയ്യാം.അത് സ്വാഭാവികം.എന്തെന്നാല്‍ വാക്സിനില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത് വൈറസ്സിൻറെ നിർജ്ജീവമാക്കിയ ഒരു ഭാഗമാണ്.അതുകൊണ്ടുതന്നെ പണ്ട് കേട്ടിട്ടുള്ളതുപോലെ പോളിയോ എടുത്തവര്‍ക്ക് പോളിയോ വരുന്നു എന്നത് പോലെ ഒരു മില്ല്യണിൽ ഒരാള്‍ക്ക്‌ ചിലപ്പോള്‍ വിപരീത ഫലങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകാം.അത് ട്രെയിനിംഗ് സമയത്ത് ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.അങ്ങിനെ സംഭവ്യതയുടെയും അസംഭവ്യതയുടെയും നിരാശയുടെയും പ്രകാശത്തിന്റെയും നിരവധി തുരുത്തുകള്‍ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു . ഈ കുഞ്ഞു ആ മില്ല്യണിൽ ഒരാളാവരുതെ എന്ന് മാത്രമാണ് പ്രാര്‍ത്ഥന.ജനാലയില്‍ തട്ടി വിളിച്ച്‌,എനിക്ക് ഒരു ഫോൺ ചെയ്യണമെന്ന അഭ്യര്‍ത്ഥന ഒരുപാട് നിരസിക്കലുകള്‍ക്ക് ശേഷം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.എന്നെ തല്ലിക്കൊല്ലാനായി ചുറ്റും കൂടിയ നാട്ടുകാര്‍ക്ക് നടുവിലൂടെ ഒരു കൊലപ്പുള്ളിയെപ്പോലെ ഇരുവശവും ഖടാഖടിയന്മാരായ അംഗരക്ഷകരുടെ അകമ്പടിയോടെ പുറകിലുള്ള വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ട് പോയി.ഞാനവിടെനിന്നും മെഡിക്കല്‍ കോളേജു ഡോക്ടര്‍ക്ക് ഫോണ്ചെയ്തു വിവരം പറഞ്ഞു.പിന്നീട് മാനേജരെ വിളിച്ച്‌ പറഞ്ഞു.അദ്ദേഹം ഞാനിപ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെയെത്താം എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഞാന്‍ തടഞ്ഞു.വന്നിട്ട് എനിക്ക് കിട്ടാനുള്ള അടി ഷെയര്‍ ചെയ്യാമെന്നല്ലാതെ ഒരു ഗുണവുമില്ലാ. 

തിരിച്ചെന്റെ ജയിലറയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും ആ കുഞ്ഞിനെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്‍ നിന്നെ ശരിയാക്കിത്തരാടാ എന്ന രീതിയിലുള്ള ഭീഷണികളും പിന്നെ 'എക്സ്പയറി കഴിഞ്ഞ മരുന്നായിരിക്കും','അല്ലെങ്കില്‍ കുത്തിവപ്പ് വല്ല പരീക്ഷണവുമായിരിക്കും'എന്നൊക്കെയുള്ള ലോക്കല്‍ ഇൻറലിജെൻസ് ബ്യൂറോകളുടെയും ചില മുറിവൈദ്യന്മാരുടെയും കമന്റുകളും കേട്ടു.കുഞ്ഞിനെന്തെങ്കിലും പറ്റിയാല്‍ അവരെന്നെ തല്ലികൊല്ലുന്നത്‌ തന്നെയാകും ഭേദം എന്ന് മനസ്സിനോട് ചൊല്ലി ധൈര്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 

കദേശം ഒരുമണിക്കൂറിനു ശേഷം കാര്‍ തിരികെ വന്നു.അല്‍പനേരം കാറില്‍ യാത്ര ചെയ്തപ്പോഴേക്കും  കുഞ്ഞിനു കാഴ്ചശക്തി തിരികെ ലഭിച്ചു.പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നും ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ അനുയായികളുടെ സമ്മതത്തോടെ മടങ്ങിവന്നതായിരുന്നു.തങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കും കണ്ണ് കാണുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവരൊക്കെ ഇതോടെ ഒന്ന് തണുത്തു.അല്ലെങ്കിലും അതൊരു മോബ് സിന്ട്രോം മാത്രമായിരിക്കും എന്ന് ഞാനും മനസ്സില്‍ ആശ്വസിച്ചിരുന്നു .കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു കോമ്പ്രമൈസ് ആക്കിയെങ്കിലും കൗണ്ടറിൽ വച്ചിരുന്ന കളക്ഷനായ പതിനായിരത്തിലധികം രൂപയും വാക്സിനുകളും ആരൊക്കെയോ മുക്കി.സ്വന്തം കയ്യില്‍നിന്നും ആ പണം കമ്പനിക്കു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നെങ്കിലും ശരീരത്തിനും ജീവനും കേടുപാട് പറ്റാതെ തടിതപ്പി.അതുകൊണ്ട് ഇതെഴുതാന്‍ മല്ലു വീണ്ടും ബാക്കി. 

ഡിസ്ക്ലൈമര്‍ :ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായ കടുപ്പമേറിയ ഒരനുഭവം പങ്കുവച്ചു എന്നുമാത്രം.ഇതുവായിച്ചു ആരും സ്വന്തം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ വാക്സിന്‍ എടുക്കാതിരിക്കരുത്.ആ വൺ ഇന്‍ എ മില്ല്യന്‍ ബേബി ആകുമോ എന്ന ശങ്കയെക്കാള്‍ പ്രധാനം പ്രതിരോധ കുത്തി വയ്പിന്റെ സുരക്ഷയാണ്.

*സ്ഥലപ്പേര് യഥാർത്ഥമല്ല.



Sunday, December 25, 2011

കുമ്പസാരം

ഴുക്കോലുകള്‍ പോലെ നിരത്തി വെച്ച കബാബ്കോലുകൾ‍ക്ക് താഴെ കനലിളക്കുമ്പോള്‍ മിന്നാമിന്നികളെ പോലെ തീ പൊരികള്‍ പാറി നടന്നു.ചുട്ട മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം കടല്‍ കാറ്റില്‍ പരന്നു.ഒരു കുപ്പിക്ക്‌ മുന്നില്‍ തപസ്സിരിക്കയായിരുന്നു അവനും ബോസ്സും.കണ്ണടച്ചാല്‍ തെളിയുന്നത് ബ്രഹ്മാവിനെ പോലെ ഒരുടലും മൂന്നു തലകളുമായി മോര്‍ച്ചറിയില്‍ നിന്നും നീളുന്ന തുറിച്ച നോട്ടം.ഇന്നിവിടെനിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഒരു തരിമ്പും ബോധം കാണരുത്.എ.സി മുഴുവന്‍ സ്വിങ്ങിലിട്ടാലും വിയര്‍ക്കുന്ന ഏപ്രില്‍ ചൂടിലാണ് തങ്ങള്‍ കോഴി കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ ഈ റൂഫ് ടോപ്പില്‍ ചുട്ടെടുക്കപ്പെടുന്നത്.ഫോര്‍മാലിന്റെ പുളിപ്പന്‍ മണമുള്ള.ദൃശ്യത്തേക്കാള്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റെന്തോ സംഭവിക്കാന്‍ പോവുന്നു എന്ന് രവിയുടെ മനസ്സ് ഓർമ്മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
.
. ബാബു കോലുകള്‍ മുന്നില്‍ വന്നതും സാമിനെ താന്‍ ആദ്യമായി കണ്ടതെന്നെന്ന ചിന്തയും രാവിന്‍ നിശബ്ദതയില്‍ ശോക ഗാനം പോലെ ഒഴുകിയെത്തുകയായിരുന്നു.ജോലിക്ക് ചേരുവാന്‍ വന്ന ദിവസം ബോസ്സിന്റെ കോട്ട വാതില്‍ പോലുള്ള,ഗയിററ് തുറന്നു തന്നത് ആറടിയോളം പൊക്കവും അതിനൊത്ത വണ്ണവും അതിലും വിടര്‍ന്ന ചിരിയുമുള്ള സാം ആയിരുന്നു.എന്തോ രൂപ ഘടനാതകരാറ് ആദ്യം കണ്ടത് മുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണു അത് സ്ഥിരീകരിച്ചത്.ഉറച്ച മാംസ പേശികളും ഉയരവും ചേര്‍ന്ന ഉടലിനു തീരെ ഉറയ്ക്കാത്ത കുഞ്ഞു മുഖവും അതിലും കുഞ്ഞു മന്ദഹാസവും അവനില്‍ കിനിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.തനിക്കു ജോയിന്‍ ചെയ്യാനുള്ള ബ്രാഞ്ചിനല്പം ദൂരെ ഒരു ഗ്രാമത്തില്‍ നിന്നായിരുന്നു അവന്‍ .അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങളും കഥകളും പറഞ്ഞു അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിക്കും.'സര്‍,റോഡൊക്കെ നന്നായി കണ്ടു ആസ്വദിച്ചോളൂ അവിടെ പോകുമ്പോള്‍ ഒരു നല്ല റോഡു കാണാന്‍ കൊതിയാവും'എന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാക്കും.അവിടത്തെ സാഹചര്യത്തില്‍ ജോലി ലഭിക്കാത്തത് കൊണ്ട് കൊല്കത്തയിലേക്ക് വന്നതാണ്‌. സദാസമയവും ബൈബിളും വായിച്ചിരുന്നിരുന്ന അവനെ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ബിയര്‍ വാങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞു വിടുന്നത് സ്വല്പം അലോസരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ബിയറിന്റെ എണ്ണം കൂടുമ്പോള്‍ ചെറുതായി സ്നേഹത്തോടെ ശാസിക്കാനും അവന്‍ മുതിര്‍ന്നു.അവനു പറയുവാനുണ്ടായിരുന്നത് മതപരമായ കാര്യങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു,പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു അവന്‍ തന്നെ മതം മാറ്റി കളയുമോ എന്ന ഭയം പിന്നീട് വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ബിയര്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യുന്നതിന് മാത്രം കാണുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു.
.
ട്രെയ്നിങ്ങിനു ശേഷം തന്റെ കുഞ്ഞു ബ്രാഞ്ചിലേക്ക്,പശ്ചിം മിട്നാപ്പൂരിലെ കൊണ്ടായിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുകയും അവനെ തീര്‍ത്തും മറന്നുതുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.അന്ന് ഓരോ ബ്രാഞ്ച് മാനേജര്‍ക്കും ഒരു വലിയ വീടും ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാനും മറ്റുമായി ഒരു ജോലിക്കാരിയും ഒരു പാറാവുകാരനും നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു.ഒറ്റയ്ക്കൊരാള്‍ക്ക് താമസിക്കാന്‍,അഞ്ചു കിടപ്പുമുറികള്‍ ഉള്ള ഒരു ഭാർഗ്ഗവീനിലയം തന്നെയായിരുന്നു ആ വീട്.അച്ഛന്‍ റാണിഗന്ജിലെ ബംഗാള്‍ പേപ്പര്‍ മില്ലിലും ദുര്‍ഗാപ്പൂരിലെ സ്റ്റീല്‍ കമ്പനിയിലും ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് പഠിച്ച അല്പം ബംഗാളിയാണ് ആകെയുള്ള രക്ഷ. വളങ്ങളും കീട നാശിനികളും കൃഷി ആയുധങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കമ്പനി.
.
.
തീര്‍ത്തും പട്ടിണിയും കുഞ്ഞു പട്ടണങ്ങളും നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പാടങ്ങളും കടലോരവും ചേർന്ന‌ ഒരു ഭൂപ്രദേശം അതായിരുന്നു പശ്ചിം മിട്നാപ്പൂര്‍. കടല്‍ത്തീരത്ത് വല്ലപ്പോളും വന്നെത്തുന്ന ചില വിദേശീയര്‍ ഇത്രയൊക്കെയേ ആ നാടിനെ കുറിച്ചവകാശപ്പെടാനുളളു.ചിലപ്പോള്‍ ദിവസങ്ങളോളം കരണ്ട് ഉണ്ടാവില്ല.ഉള്‍നാടന്‍ ഗ്രാമങ്ങളിലാണെങ്കില്‍ പലയിടത്തും വൈദ്യുതിയില്ല.നാട്ടില്‍ പൊട്ടി തകര്‍ന്ന റോഡുകള്‍ കണ്ടു രോഷം കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു ടാര്‍ റോഡു കാണാന്‍ വെമ്പും.അപ്പോള്‍ ടാറിട്ട റോഡുകള്‍ എത്ര മനോഹരമായ ദൃശ്യമാണെന്നോര്‍ക്കും.ചില ഗ്രാമങ്ങളില്‍ എത്തിപ്പെടാന്‍ കടല്‍ തീരത്തിന് ഓരം പിടിച്ചു മണിക്കൂറുകള്‍ യാത്ര ചെയ്യണം.ഒരു വശത്ത് കടലും മറുവശത്ത് മനുഷ്യച്ചങ്ങല പോലെ കൈകള്‍ കോര്‍ത്ത്‌ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന വളഞ്ഞു നീണ്ട് ശോഷിച്ച തെങ്ങുകളും‍...., അങ്ങിനെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദൂരം ദിശ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്ന പോലെ ചടഞ്ഞിരിക്കും.പിന്നെ നീണ്ട യാത്രകള്‍ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന തന്നെ,വിഴുങ്ങാന്‍ വിശന്നിരിക്കുന്ന ഒരു വയസ്സന്‍ രാക്ഷസനെ പോലെ ആ വീട്.
പിന്നീടു ബോസ്സ് വരുമ്പോള്‍ സാമിന്റെ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയും.അവന്‍ മിടുക്കനാണെന്നും പാര്‍ട്ട്‌ ടൈം ക്ലാസ്സുകള്‍ വഴി പഠിക്കുന്നുണ്ടെന്നും റിസൾട്ട് വന്നാല്‍ ‍ അവനെ കമ്പനിയില്‍ റെക്കമെൻറ്റു ചെയ്യണമെന്നും സ്ഥിരം പറഞ്ഞിരുന്നു.അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് കമ്പനിയുടെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും എടുത്തിരുന്നത് യഥാര്‍ത്ഥ ഉടമ മിക്കവാറും വിദേശ യാത്രകളില്‍ ആയിരുന്നു.വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരു ന്യൂ ഇയര്‍ പാര്‍ട്ടിക്ക് മാത്രം കാണാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു വ്യക്തി എന്നതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നും അയാളെ കുറിച്ച് തോന്നിയിട്ടില്ല.
.
ര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയതും സാം എന്ന സെക്യൂരിറ്റി ഗാര്‍ഡ് കമ്പനിയുടെ സെയില്‍സ്‌ മേനായതും എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. അതായിരിക്കാം അല്ല അത് തന്നെയാണ് സാമിന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന വഴിത്തിരിവ്.എന്നാല്‍ പണിഷ്മെൻറ് ട്രാൻസ്ഫെറുമായി തന്റെ ബ്രാഞ്ചില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്ത സാം പഴയ ചുറുചുറുക്കും പ്രസന്നതയും ഉള്ള സാം ആയിരുന്നില്ല.ഈ ചെറിയ ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റുന്നത് വളരെ അപൂർവ്വമാണ്.മിക്കവാറും അത് കമ്പനിയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലാണ്,പിന്നെ സിറ്റിയില്‍ താമസിച്ചു ശീലിച്ചവര്‍ ഇവിടെ താമസിക്കാന്‍ വൈമനസ്യം കാട്ടും.ഒരാളെ കമ്പനിയില്‍ നിന്നും എങ്ങിനെ ഒഴിവാക്കാം എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഈ കാലയളവില്‍ രവി പ്രാഗത്ഭ്യം നേടിയിരുന്നു.ചുരുക്കത്തില്‍ ബോസ്സിന്റെ കോർപറേറ്റ് കൊട്ടേഷന്‍ സംഘത്തിലെ പ്രധാനിയായി മാറിയിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.ജോലിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെടുന്നവരുടെ കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും ഒന്നും കണ്ടു അന്ധാളിക്കുന്ന രവിയേ അല്ല താനിന്ന്, തീര്‍ത്തും വിധേയന്‍. സാധാരണ ഗതിയില്‍ സാം തന്റെ ക്യാബിനില്‍ കയറാറില്ല.ഒരിക്കല്‍ മദ്യപിച്ചു ജോലിക്ക് വന്നതിനു അവനെ വിളിപ്പിച്ചു.നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന മിഴികളുമായി അവന്‍ പറഞ്ഞു 'ബോസ്സ് എന്നെ ജോലിക്കെടുത്തപ്പോള്‍ ഒരു പാട് സന്തോഷിച്ചു എന്നാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തകിടം മറിഞ്ഞത് അയാളുടെ വീട്ടു വേലക്കാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോളാണ്'.ഒരു പാട് നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം അവളെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു അവിടെ താമസിക്കുമ്പോള്‍ അവളെനിക്കു പ്രത്യേകം സാമ്പാര്‍ ഉണ്ടാക്കിത്തരുമായിരുന്നു.അവളുമായി അധികം സംസാരിച്ചിട്ടില്ല പക്ഷെ ചേച്ചിയുടെ മരണ ശേഷം അവരുടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നത് അവളാണെന്ന് മാത്രം അറിയാം.'അവളൊരു നല്ല കുട്ടിയാണല്ലോ അത് കൊണ്ടായിരിക്കാം'.അവന്‍ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ചുവരിലെ മാപ്പിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു 'ആ കുഞ്ഞ് അവളുടെ ചേച്ചിയുടെതല്ല സര്‍ അവളുടേത്‌ തന്നെയാണ്'.വിവാഹം കഴിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന് ശഠിച്ചു പറഞ്ഞ അന്ന് മുതലാണ് പ്രശ്നങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയത് കുറെ കാലം പിടിച്ചു നിന്നു ഒടുവില്‍ എന്റെ പേരില്‍ മോഷണാരോപണവും ഇങ്ങോട്ട് ട്രാന്സ്ഫെറും.
.
ഒരു ജോലി ലഭിക്കുക എളുപ്പമല്ല കൂടാതെ ഇത് പോലെ നല്ലൊരു കമ്പനിയില്‍ നിന്നും പുറത്താക്കിയാല്‍ മറ്റൊരെണ്ണം എളുപ്പമല്ല.അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ പല ജീവനക്കാരും പല കഥകളും പറയും താനതിനൊന്നും ചെവി കൊടുക്കാറില്ല.തന്റെ ക്യാബിനില്‍ വരുന്നവരെ ഒരു നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെ പോലെ വീക്ഷിക്കാറുള്ളത് രവി ഓര്‍ത്തു.എന്തെല്ലാം ഭാവങ്ങള്‍-ചിലപ്പോള്‍ ശോകം,ചിലപ്പോള്‍ ഭീഭത്സം.ഓരോരുത്തരും തന്റെ മുന്നില്‍ ഓരോ വേഷങ്ങള്‍ ആടി തിമിര്‍ത്തു പോവുന്നു.ചില്ല് കൂട്ടിലെ വളര്‍ത്തു മീനിനെപോലെ,വാലു മടക്കിയുള്ള സാമിന്റെ തിരിച്ചു പോക്കും അതുപോലെയേ തോന്നിയുള്ളൂ.അവന്‍ എന്ന് മുതലാണ്‌ മദ്യപിച്ചു തുടങ്ങിയത് എന്ന് പോലും രവി ഓര്‍ത്തില്ല.
.
ജോലിക്കാരെ എങ്ങനെയാണ് പിരിച്ചു വിടേണ്ടത് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ ശരിക്കറിയാം. ഡ്രൈവറെയാണെങ്കില്‍, അവനെക്കൊണ്ട് ഒരുവാഹനവും തൊടുവിക്കാതെ മാസങ്ങളോളം വെറുതെ ഇരുത്തുക,സെയില്‍സ്മാനെ ഫീല്‍ഡില്‍ വിടാതെ ഹോള്‍സെയിലില്‍ ഹെല്‍പ്പറാക്കുക, അക്കൗണ്ടൻറ്റിനെ ലെറ്റര്‍ ഡ്രാഫ്റ്റിങ്ങിനിരുത്തുക-ഒരൊറ്റ തുകപോലും എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്താനാവാതെ,ഒരു വാഹനത്തിന്റെ വളയം തിരിക്കാനാവാതെ അവരുടെ വിരലുകള്‍ തരിക്കും,ഒടുവില്‍ മനസ്സ് മുരടിച്ചു നിരാശരായി ജോലി വിടുകയാണ് പതിവ്.എന്നാല്‍ സാം എന്തെല്ലാം തന്ത്രങ്ങള്‍ പയറ്റിയിട്ടും രാജിവച്ചു പോവാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.നേരായ മാ‍ർഗ്ഗത്തില്‍ എച്.ആര്‍. വഴി പോവാനാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ നടപടികള്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.മെമ്മോകള്‍ കൊടുക്കണം,എക്സ്പ്ലനേഷനുകൾ വാങ്ങി ഫയല്‍ ചെയ്യണം.....കൂടാതെ സ്ഥിരമായ തൊഴിലാളികളെ പിരിച്ചുവിടുവാന്‍ വിദേശത്തിരിക്കുന്ന എം.ഡി യുടെ അറിവും സമ്മതവും വേണം.അതിനൊന്നും നില്‍ക്കാറില്ല നേരെ ഇങ്ങോട്ട് വിടും.സാധാരണ ഗതിയില്‍ ഒന്ന് രണ്ടു മാസം കൊണ്ട് സ്ഥലം വിടാറുള്ള തന്റെ ഇരകളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തനായി ഇവന്‍ മാത്രം എതിര്‍ത്ത് നില്‍ക്കുന്നതില്‍ തെല്ലപമാനം തോന്നാതിരുന്നില്ല.ബോസ്സ് വിളിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ചോദിക്കും,തന്നെ അപഹസിക്കും;'ഇതിലും വലിയ കൊലകൊമ്പന്മാരെ പുറത്താക്കിയ നീ ഈ ഒരു യൂസ്ലെസ്സിനു മുന്‍പില്‍ കീഴടങ്ങിയല്ലോ?'ആ വാക്കുകളിലെ മുള്ളിലുടക്കി ഹൃദയം വിങ്ങും.
.
വസാനം കണ്ടപ്പോള്‍ സാമിന്റെ മുഖം ഒരു കടലാസ്സുപോലെ വെളുത്തിരുന്നു.കൈപ്പത്തിയിലെ രേഖകള്‍ പോലും മാഞ്ഞതുപോലെ.അന്ന് ക്യാബിനില്‍ കയറി എന്നോട് പറഞ്ഞു,'ഞാനിനി സാറിനെ അധികം ശലൃപ്പെടുത്തില്ല,ഏറിയാല്‍ ഒരു മാസം കൂടി,ഞാന്‍ ചില അറേന്ജ്മെന്റുകള്‍ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.' പിന്നീടാണറിഞ്ഞത്,ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം മദ്യപിച്ചു ചാര്‍ട്ടര്‍ ബാങ്കിന് മുന്നിലെ ഓടയില്‍ കിടന്നിരുന്ന സാമിനെ ഓഫീസിലെ ചിലര്‍ കണ്ടെത്തിയതും,എടുത്തു പൊക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ തന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോവാന്‍ പറഞ്ഞ് അവന്‍ കയർത്തതു വകവയ്ക്കാതെ ഇബ്രാഹിം അവനെ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ എടുത്തു മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ എത്തിച്ചതുമെല്ലാം.ഞായറാഴ്ച അവധി ആയിരുന്നതുകൊണ്ടും തിങ്കളാഴ്ച ഒരുപാട് ജോലികള്‍ ഉള്ള ദിവസമായിരുന്നതുകൊണ്ടും ആരും അവന്റെ കാര്യം ഓര്‍ത്തില്ല.ചൊവ്വാഴ്ച രാവിലെയാണറിഞ്ഞത് സാം മരിച്ചു എന്ന്.അപ്പോഴാണ് കഥകള്‍ ഓരോന്നായി പുറത്തു വന്നു തുടങ്ങിയത് രാഗി വാറ്റിയെടുക്കുന്ന ഹാന്‍റിയ എന്ന തനതു മദ്യത്തിലാണത്രേ തുടക്കം പിന്നീട് സെയില്‍സ് വാനില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കൂടി മൂത്രമൊഴിക്കണം എന്ന് പറഞ്ഞു ഏതെങ്കിലും മൂലയ്ക്ക് പോയി കൈയ്യില്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന,പായ്ക്കറ്റുകളില്‍ ലഭിക്കുന്ന വിദേശ മദൃം വെള്ളം പോലും തൊടാതെ വിഴുങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയെന്നും മറ്റും.അത് പിന്നെ ആരെങ്കിലും മരിക്കുമ്പോഴാണല്ലോ അയാളുടെ ജീവ ചരിത്രം എല്ലാവർക്കും എന്ത് മാത്രം കാണാപാഠമായിരുന്നു എന്നറിയുക.
.
ശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ സ്ഥിരം വിരകളുടെ ശലൃം.ഒന്നാമത് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ സമരത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ശവങ്ങള്‍ ഒരുപാടുണ്ട്.എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കാന്‍ ഫ്രീസര്‍ ഇല്ല.ഏറ്റവും വലിയ ഒരു ഒറ്റ നോട്ടു കൊടുത്തപ്പോള്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന ഫ്രീസര്‍ അവന്‍ സൃഷ്ഠിച്ചു!അടുത്ത കീടാണു എന്ബാമിങ്ങിനു വന്നവൻ,അവനും കൊടുത്തു.കൂടാതെ അവനും സഹായിക്കും വേണമെന്ന്ശഠിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഓരോ ഫുള്ള് വിലകുറഞ്ഞ ബ്രാണ്ടിയും ഒപ്പിച്ചുകൊടുത്തു.അങ്ങനെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശരിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്ത്,ഈ ചെലവുകളെല്ലാം ഊതി വീര്‍പ്പിച്ച് തനിക്കെത്ര പണം ഇസ്ക്കാം എന്ന് ചിന്തിച്ചപ്പോഴേ മനസ്സിന്റെ കോണില്‍ നിന്ന് ഒരു കൊളുതിപ്പിടി വന്നു,"എടാ ചെറ്റേ..."വേണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും പഴയ രവി ഈ ശരീരത്തിലെവിടെയോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് ഒരുതരം ഭയം പെരുവിരലില്‍ നിന്ന് ശിരസ്സിലേക്ക് പടര്‍ന്നു.ആ വിറയലില്‍ നിന്നാണ് മൊബൈലിന്റെ വിങ്ങല്‍ തുടങ്ങിയത്.അങ്ങേ തലക്കല്‍ ബോസ്സ്....'എനിക്കും അവനെ അവസാനമായൊന്നുകാണണം.ഞാനിതാ പുറപ്പെടുന്നു.'എന്തോ അതില്‍ ഒരു പുതുമ തോന്നാതിരുന്നില്ല.ആറുമണിക്കൂര്‍ യാത്ര ചെയ്തു ജീവനറ്റ ഒരു ശരീരം കാണാന്‍ അയാള്‍ എന്തിനാണ് വരുന്നത് .സാമിന്റെ ഭാര്യയും മൂന്നുമാസം പ്രായമുള്ള മകനും ആശുപത്രിയില്‍ ഉണ്ടെന്നു ഇബ്രാഹിം പറഞ്ഞറിഞ്ഞു.അവന്‍ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നു എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.രാവിലെ മൃതദേഹം കണ്ടു ബോധംകെട്ടുവീണപ്പോൾ അഡ്മിറ്റു ചെയ്തതാണ്.ഡോക്ടര്‍മാര്‍ സമരത്തിലായിരുന്നതിനാല്‍ കോറിഡോര്‍ മുഴുവന്‍ രോഗികളായിരുന്നു.ദൂരെ നിന്ന് ആ സ്ത്രീയെ നോക്കി നിന്നപ്പോള്‍ അറിയാതെ രവി ജനലഴികളില്‍ തന്റെ ഭാരം ചേര്‍ത്ത് വച്ചു.
.
ഫീസിലെ എ.സി.യില്‍ അല്‍പനേരം വിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍,അറുപതിനു മേല്‍ പ്രായം വരുന്ന ഒരു വൃദ്ധന്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളുമായി കയറി വന്നു.സാമിന്റെ അച്ഛന്‍.' ഒരെയോരാന്തരിയായിരുന്നു സര്‍,എന്ത് ചെയ്യാം'.അയാള്‍ വിധിക്ക് വളരെ പെട്ടെന്ന് കീഴ്പെട്ടത്‌ പോലെ തോന്നി.'ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്നുതന്നെ അവന്റെ ശരീരം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകണമെന്നുണ്ട്, സഹായിക്കണം'.ഞാന്‍ ഹെഡ് ഓഫീസില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ സേന്ഗ്ഷന്‍ ചെയ്ത തുകയ്ക്ക് ഒരു ആംബുലന്‍സ് കിട്ടുക എളുപ്പമല്ല.മാത്രവുമല്ല സമരം മൂലം ആശുപത്രിയിലെ രണ്ടു ആംബുലന്‍സുകള്‍ രോഗികളെ കൊണ്ടുതന്നെ തിരക്കിലാണ്,ആ നേരത്താണ് ശവം.പുറത്തന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ശവം കൊണ്ടുപോകാന്‍ മിക്കവരും വിസമ്മതിച്ചു. കൊണ്ടുപോകാമെന്നുള്ളവരാണെങ്കില്‍ കടുത്ത കാശും ചോദിക്കുന്നു.ഒടുവില്‍ വൃദ്ധനോട് പറഞ്ഞു,എനിക്കിത്രയേ ചെയ്യാന്‍ കഴിയൂ,എന്തെങ്കിലും തീരുമാനമെടുക്കു.അയാള്‍ ഒരു മണിക്കൂറിനുശേഷം തിരിച്ചുവന്നു."ഒരു ടാക്സി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്,ഞങ്ങള്‍ അതില്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോകാം".'എങ്ങനെ!!'ഒരു യാത്രക്കാരനെ പോലെ സീറ്റിലിരുത്തി രണ്ടുവശങ്ങളിലായി ഞാനും അവന്റെ മാമനും ഇരുന്ന്...."ഇത്രയും നേരം ഫ്രീസറിലിരുന്ന ശരീരം എങ്ങനെയാണ് യാത്രക്കാരനെപ്പോലെ ഇരുത്തുന്നത്?നട്ടെല്ല് ഒടിക്കേണ്ടി വരും!'വളരെ നിസ്സംഗനായി അയാള്‍ പറഞ്ഞു,"ഇനി അവനു വേദനിക്കില്ലല്ലോ സര്‍..." ..""...."",രവി പൊടുന്നനെ സാമിന്റെ നട്ടെല്ലിനെ കുറിച്ചോര്‍ത്തു.അമ്മമ്മയുടെ ചിത കത്തുന്നത് നോക്കിനില്‍ക്കുന്നേഴു വയസ്സുകാരനായി അയാൾ മാറി.എൺപത്തഞ്ചാം വയസ്സിലും നല്ല ആരോഗ്യമുണ്ടായിരുന്ന, പറമ്പിലെല്ലാം ഓടി നടന്നിരുന്ന അമ്മമ്മ,ചിതയില്‍ പൊടുന്നനെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.അത് കണ്ടു പേടിച്ചു അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ ഒളിച്ച നിന്ന എഴുവയസ്സുകാരന്‍... പരുത്തിയുടെ സുതാര്യതയില്‍ പെട്ടെന്ന് രമണന്‍ മാമ വലിയ മാവിന്‍ കൊമ്പ് എടുത്ത് തലഭാഗത്ത് അടിക്കുന്നത് കണ്ടു.കത്തുമ്പോള്‍ നട്ടെല്ല് പൊട്ടിവരുമ്പോഴാണ് ജഡം എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നത്‌ പോലെ തോന്നുന്നത്.തലയ്ക്കല്‍ നല്ല ശക്തിയില്‍ ഒരടി കൊടുത്താല്‍,എല്ല് തകരും.പിന്നെ കുഴപ്പമില്ലെന്നാണ് വല്യച്ചന്‍ പറഞ്ഞത്.എങ്കിലും എത്ര രാത്രികളിലാണ് ചിതയില്‍ നിന്നുയരുന്ന അമ്മമ്മയെ കണ്ടു താന്‍ നിലവിളിച്ചുണര്‍ന്നത്‌.... ...................
.
.
സാധാരണ ഗതിയില്‍ കമ്പനി ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില്‍ അല്പം പണം ഇവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാറുള്ളതാണ്.'താന്‍ വന്നിട്ടേ അവര്‍ പോകാവൂ'എന്ന് ബോസ്സ് വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ ആ പണവുമായാണ്‌ വരുന്നത് എന്നെനിക്കുറപ്പായി.സാമിന്റെ രണ്ടു സഹോദരിമാരും അച്ഛനും മാമനും ആണ് ടാക്സിയില്‍ ശവവും കൊണ്ട് മടങ്ങുന്നത്.സാമിന്റെ ഭാര്യയെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ആ വൃദ്ധന്‍ രോഷാകുലനായി.'ഞങ്ങളൊന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല ഇങ്ങനെ ഒരു ബന്ധം.മുറപ്രകാരം കല്യാണവും നടന്നിട്ടില്ല,പിന്നെ എന്ത് ബന്ധം?'
.
.
ബോസ്സ് വരുന്നത് വരെ അവരെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുക എന്നത് എന്റെ കൂടി കടമയായിരുന്നു.അദ്ദേഹം വന്നാല്‍ എന്തെങ്കിലും സഹായം ചെയ്യാതിരിക്കില്ല എന്ന് ഞാന്‍ വൃദ്ധനോട് പറഞ്ഞു.രാത്രിയില്‍ പോയാല്‍ പോലീസിന്റെ ശല്യം കുറവായിരിക്കും അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ക്കും കൊടുക്കേണ്ടി വരും.അത് കൊണ്ടാണ് ധൄതി പിടിക്കുന്നത്.ഒടുവില്‍ മോർച്ചറിക്ക് മുന്‍പില്‍ അത്യാവശ്യം നല്ല പൂസ്സായി സാമിന്റെ അച്ഛനും മാമനും പോകാൻ തിരക്ക് കൂട്ടി നിന്ന സമയത്താണ് ബോസ്സ് വന്നിറങ്ങിയത്.വന്നിറങ്ങിയതും ശ്രദ്ധ ചെന്ന് പെട്ടത് പാന്റിന്റെ മുഴച്ചു നില്‍ക്കുന്ന വലതു കീശയിലേക്കായിരുന്നു.മോര്‍ച്ചറി സൂക്ഷിപ്പുകാരന്‍ ഫ്രീസറിനു മുന്‍പില്‍ കയ്യും നീട്ടി മദ്യം മണക്കുന്ന ഒരു പ്രതിമകണക്കെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.കയ്യില്‍ പണം വീണപ്പോള്‍ പ്രതിമയ്ക്ക് ജീവന്‍ വച്ചു. ഹൂങ്കാര ശബ്ദത്തോടെ അവന്‍ ഫ്രീസര്‍ ട്രേ വലിച്ചു ലോകത്തിലെ ഏതോ മഹാ ദൃശ്യം ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ തുറന്നു വച്ചു മാറി നിന്നു.ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി സ്തബ്ധനായ എന്റെ അടുത്ത് ഓടിവന്നു അയാള്‍ എന്റെ സംശയം ദൂരീകരിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ശവങ്ങളെ വേര്‍പെടുത്തി എന്നിട്ട് മുകളിലെ ശരീരം അല്പം വലിച്ചു,എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു,'ഇതാണ് നിങ്ങുളുടേത്,അതെ അതെ....അതാണ്‌ സാമിന്റെ വിറങ്ങലിച്ച മുഖം...എന്നാല്‍ കണ്ണുകള്‍ താഴേക്കു അരിച്ചിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് തൊട്ടു താഴെയുള്ള ശരീരം ഒരു സായിപ്പിന്റെതാണെന്ന് മനസ്സിലായത്,പിന്നെ വൃദ്ധനായ കര്‍ഷകന്‍.എന്തോ സാം അവരോടു കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞെന്നു തോന്നുന്നു മൂന്നു പേരുടെ മുഖത്തും ഒരു സ്നിഗ്ദ്ധമായ പുഞ്ചിരി . .
.
പുറത്തുവന്നപ്പോള്‍ യാചിക്കുന്ന മുഖവുമായി വൃദ്ധന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കുന്നു.ഇത്തരം സന്ദര്‍ഭത്തിലെ സ്ഥിരം ഇസ്തിരിയിട്ട വാക്കുകള്‍ ഉരുവിട്ട് അയാള്‍ കാറില്‍ കയറിയിരുന്നു.ഞാന്‍ ഓടിയെത്തി ചോദിച്ചു'സര്‍,അവര്‍ക്കെന്തെങ്കിലും....',"അക്കൗണ്ടുകള്‍ പരിശോദിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ അവിടുത്തെ ബ്രാഞ്ചില്‍ ഒരുപാട് കളവുകള്‍ നടത്തിയതായി കണ്ടു.പിന്നെ കള്ളു കുടിച്ചു മരിച്ചവന് എന്ത് കൊടുക്കാന്‍".ശരിയാണ് കള്ളു കുടിച്ചു മരിച്ചവര്‍ക്ക് ഒന്നും ലഭിക്കരുത്‌,അത് തെറ്റാണു!രവി ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഒരു വട്ടം പാളിനോക്കി.പിന്നെ അച്ചടക്കമുള്ള ആട്ടിൻകുട്ടിയെ പോലെ ആ വലിയ ആഢംമ്പരക്കാറിന്റെ ശീതീകരണത്തിലേക്ക്.ഇപ്പൊ താനും സാമും ഫ്രീസറിലാണ്,സാമിന് കൂട്ടെന്ന പോലെ തനിക്കു ബോസ്സും അയാളുടെ ഡ്രൈവറും.
.
.
റ്റവും മുന്തിയ റൂഫ് ടോപ്‌ ബാറില്‍ നിന്നിട്ടും രവിക്ക് ഒരു അങ്കലാപ്പ്.ഇരുളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ വാ തുറന്നു ചിരിക്കുന്ന ശവശരീരങ്ങളോട് അവനു ഭയം തോന്നിയില്ല.എന്നാല്‍ എന്താണത്??!!അതു രവി തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ബെയറര്‍ ബില്ലുമായി വന്നപ്പോള്‍ ബോസ്സിന്റെ കൈകള്‍ വലതു കീശയിലേക്ക്‌ നീണ്ടപ്പോഴാണ്.മദ്യം തന്റെ നീക്കങ്ങളെ മന്ദഗതിയിലാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നു രവിക്ക് മനസ്സിലായി.അതുകൊണ്ട് ഉടന്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കണം.അതെസമയം യജമാനന് തന്നോട് നീരസം തോന്നരുതേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ രവി ചാടി എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിന്ന് പണം മേശപ്പുറത്തു വച്ച്‌ ഒരു തണുത്ത കടല്ക്കാറ്റുപോലെ ഇറങ്ങി നടന്നു.പുതപ്പില്‍ പൊതിഞ്ഞ സാമിന്റെ നട്ടെല്ലൊടിഞ്ഞ ശരീരം ടാക്സിയില്‍,കൂരിരുട്ടു നിറഞ്ഞ മുരടന്‍ ഗ്രാമപാതയിലൂടെ തട്ടിയും തടഞ്ഞും നീങ്ങുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ .